Д

Д, Дд (de) – litera alfabetu cyrylickiego oznaczająca spółgłoskę [d]. Powstała wprost z greckiej litery Δ i, zależnie od kroju czcionki, może się do niej mniej lub bardziej zbliżać. W niektórych pozycjach oznacza spółgłoskę miękką: * w języku bułgarskim przed И, Ю, Я – [dʲ]; * w języku rosyjskim przed Е, Ё, И, Ь, Ю, Я – [dʲ], w niektórych dialektach [ʣʲ]; * w języku ukraińskim przed Є, І, Ь, Ю, Я – [ɟ]. W języku rosyjskim może oznaczać głoskę ubezdźwięcznioną [t]. O literę Д oparte są dwu- i trójznaki: * ДЗ [ʣ] (najszerzej stosowany w białoruskim i ukraińskim), * ДЖ [ʤ], a w pozycji przed І – [ʤʲ] (najszerzej stosowany w ukraińskim), * ДЗЬ [ʣʲ] lub [ʥ] (najszerzej stosowany w białoruskim, wymowa zależna od dialektu). W alfabetach serbskim i macedońskim dwuznaki ДЗ i ДЖ zostały zastąpione literami Ѕ i Џ. W wariancie kursywnym i pisanym mała litera Д może mieć formę łacińskiego małego g, zaś duża – łacińskiego dużego D.