Ꝣ

Ꝣ, ꝣ – archaiczna litera alfabetu łacińskiego używana w niektórych rękopisach karolińskich. Jej kształt wywodzi się od kształtu litery Z w piśmie wizygockim. Była używana jako litera odrębna od Z w rękopisach w języku staroportugalskim i kastylijskim, w których oznaczała dźwięk [ts] (spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłową bezdźwięczną). Z czasem Ꝣ uległa przekształceniu w Ç.