N-etylokarbazol

N-Etylokarbazol – organiczny związek chemiczny, pochodna karbazolu, drażniący bojowy środek trujący z grupy sternitów. Zastosowany po raz pierwszy przez Niemcy w lipcu 1918 roku w bitwie nad Marną. Otrzymuje się go poprzez etylowanie w chlorobenzenie w temperaturze 100 °C. N-Etylokarbazol jest nierozpuszczalny w wodzie i dość odporny na jej działanie. Prężność par tego związku wynosi 0,02 mmHg (75 °C). Działa drażniąco na drogi oddechowe. Stosowany był w błękitnym krzyżu (do 50%) z difenylochloroarsyną, a czasem dodatkowo z fenylodichloroarsyną pełniącą rolę rozpuszczalnika.