Aleksander Augustynowicz

Aleksander Augustynowicz, Autoportret , 1895, olej, płótno, 190x111 cm. Źródło: Muzeum Narodowe w Krakowie Aleksander Augustynowicz urodził się w Iskrzyni w powiecie krośnieńskim 7 lutego 1865 roku jako syn Wincentego Augustynowicza oraz Julii Habeckiej . Przodkowie Aleksandra od pokoleń zamieszkiwali Kamieniec Podolski, a obywatelami tego miasta byli jeszcze zarówno pradziadek jak i dziadek przyszłego malarza. Ojciec Aleksandra, Wincenty postanowił opuścić Kamieniec i osiąść w Małopolsce, gdzie wszedł w posiadanie folwarku w Iskrzyni w powiecie krośnieńskim. Wykształcenie początkowe Aleksander zdobywał w domu rodzinnym, następnie w gimnazjum w Rzeszowie, po ukończeniu którego podjął w 1883 roku studia w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Przez kolejne trzy lata Augustynowicz zdobywał doświadczenie pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiego, Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki. Po ukończeniu studiów młody malarz uzupełniając zdobyte wykształcenie wyjechał do Monachium, następnie zaś kilkakrotnie odwiedzał Włochy. Aleksander Augustynowicz, Seweryn Obst przy sztalugach , 1906. Obraz w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Fot. Romana Obrocka. W 1890 roku Aleksander Augustynowicz osiadł we Lwowie. Przyjazd do stolicy Galicji zbiegł się w czasie z ważną cezurą w jego życiu osobistym, gdyż w kilka lat po przyjeździe wstąpił w związek małżeński ze znaną dziennikarką i działaczką niepodległościową Anną Czemeryńską . Okres ten był również dla artysty niezwykle intensywny pod względem twórczym. W 1890 roku namalował trzy portrety olejne przedstawiające chłopca i wiejską dziewczynę, a także portret swojego ojca Wincentego. Wkrótce po ich namalowaniu Augustynowicz rozpoczął prace nad całą serią portretów, z których portrety takie jak „Dama w granatowej sukni”, portret mężczyzny, czy jego żony Anny z roku 1894 przyniosły mu bardzo duży rozgłos i uznanie w środowisku artystycznym. Sława Augustynowicza wzrosła już rok później, kiedy podczas międzynarodowej wystawy w Berlinie został nagrodzony złotym medalem za „Autoportret I”. Przywieziona ze stolicy Niemiec nagroda wyrobiła Augustynowiczowi sławę portrecisty największej klasy, czego owocem było uzyskanie zamówienia na namalowanie reprezentacyjnego portretu wicemarszałka Sejmu galicyjskiego kardynała Sylwestra Sembratowicza. Stworzony przez malarza portret zdobył duże uznanie wśród członków Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, która uhonorowała Augustynowicza specjalnym wyróżnieniem. Obraz kardynała oraz nagrodzony w Berlinie autoportret artysty zostały zakupione przez krakowskie Muzeum Narodowe. W tym czasie Aleksander Augustynowicz stworzył szereg portretów, przeważnie ziemian pochodzenia ormiańskiego. Pomimo sukcesów odnoszonych w malarstwie olejnym, Augustynowicz doskonalił także swój warsztat w malarstwie akwarelowym, które już wkrótce miało stać się jego znakiem rozpoznawczym. Po wybuchu I wojny światowej Aleksander Augustynowicz opuścił Lwów udając się do Zakopanego. Siedmioletni pobyt w górach zaowocował przede wszystkim imponującą pod względem ilościowym (ponad 1000 obrazów) i poziomem artyzmu serią akwarel przedstawiających górski folklor i krajobraz. Królowa Jadwiga Andegaweńska. Obraz olejny z ok. 1925. Źródło: Internetowy Polski Słownik Biograficzny W 1921 roku Aleksander Augustynowicz przeniósł się do Poznania. Przeprowadzka z Zakopanego przyniosła duże zmiany w twórczości artysty, który w stolicy Wielkopolski wrócił głównie do malowania portretów. Do najważniejszych dzieł tego okresu należą bez wątpienia portret prezydenta Ignacego Mościckiego, trzy portrety rektorów Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz seria akwarel przedstawiających kompozycje kwiatowe, a także folklor i krajobrazy Wielkopolski. W 1936 roku artysta obchodził jubileusz 50-lecia działalności artystycznej. Z tej okazji 25 października 1936 roku w Towarzystwie Sztuk Pięknych w Poznaniu wojewoda poznański Artur Maruszewski otworzył wystawę jubileuszową malarza. Artysta zaprezentował