Pogrom alfonsów

Pogrom alfonsów – określenie stosowane wobec trzydniowych zamieszek wywołanych w 1905 roku przez warszawskie bojówki Bundu przeciwko środowisku sutenerów. Niezadowolenie członków Bundu spowodowane było kojarzeniem środowisk żydowskich ze stręczycielstwem. Wizerunek ten związany był m.in. z działalnością formalnie charytatywnej organizacji Warszawskie Towarzystwo Wzajemnej Pomocy, która kontrolowała seksualne podziemie i wspierała sprzedaż młodych żydowskich kobiet do domów publicznych w Argentynie i Brazylii. W samej Warszawie większość domów publicznych prowadzona była przez osoby pochodzenia żydowskiego, a Żydówki stanowiły ok. 2/3 wszystkich warszawskich prostytutek. Sytuacja ta utrzymywała się pomimo przeciwdziałań podejmowanych przez gminę żydowską. Bezpośrednią przyczyną wybuchu rozruchów była prawdopodobnie bijatyka weselna z udziałem jednego ze stręczycieli. W czasie trwających trzy dni (24 – 26 maja) zamieszek zdemolowano znaczną część domów publicznych (głównie przy ul. Krochmalnej i Marszałkowskiej), ocalało około 30, będących pod ochroną policji. Ścigano też i bito (częściowo ze skutkiem śmiertelnym) sutenerów i prostytutki.