Antoni Malecki

Autor: Michaił W. Szkarowskij Malecki Antoni / Малецкий Антоний Иосифович (1861-1935), h. Jelita, biskup, katolicki działacz charytatywny i polonijny, administrator apostolski Leningradu, Sługa Boży... Malecki Antoni / Малецкий Антоний Иосифович (1861-1935) , h. Jelita, biskup, katolicki działacz charytatywny i polonijny, administrator apostolski Leningradu, Sługa Boży. W grudniu 1886 r. po zakończeniu kary ks. Malecki przybył do Petersburga. Po interwencji abp. mohylewskiego Szymona Marcina Kozłowskiego (1819–1899) otrzymał 23 stycznia 1887 r. nominację na wikariusza kościoła św. Stanisława . W 1888 r. odbył podróż do Turynu (Włochy), gdzie zapoznał się z dziełem św. Jana Bosco (1815–1888). Po powrocie do Petersburga w marcu 1889 r. z własnych środków otworzył w wynajętym pomieszczeniu schronisko dla chłopców-sierot – Przytułek dla Chłopców Rzymskokatolickiego Towarzystwa Dobroczynności ( Zakłady Wychowawczo-Rzemieślnicze ks. Maleckiego ). Zadaniem placówki było nie tylko wychowanie religijne biednych dzieci, ale też zapewnienie im nauki rzemiosła, by w przyszłości mogli oni podjąć się pracy zarobkowej. W 1895 r. Malecki przyjął pod swoją opiekę przytułek dla małych dzieci założony przez bp. Franciszka Albina Symona (1841–1918). Zakłady poszerzały swoją działalność – obok warsztatu stolarskiego i introligatorskiego otwarto kulinarny, ślusarsko-mechaniczny, kowalski, hutniczy. W 1902 otwarto również w Łudze ośrodek wypoczynkowy dla dzieci „Władysławówka”, a w 1915 r. powstała szkoła rolnicza dla chłopców z biednych rodzin katolickich we wsi Strugi Białe nazwanej ku czci fundatora „Stanisławówką” (obecnie Krasnyje Strugi [ Струги Красные ]). W 1907 r. zarejestrowano oficjalnie istniejącą od 1905 roku szkołę polską w Petersburgu o profilu gimnazjum pod nazwą Prywatnej Szkoły Rzymskokatolickiej dla Dzieci Polskiej Narodowości. W szkole uczyli się dzieci z przytułku jak i dochodzące z miasta. Aktywnie zajmował się dobroczynnością, wspierał biedne dzieci w mieście, wiele sił i uwagi poświęcał kształceniu i wychowywaniu młodzieży. W 1908 r. utworzył Konferencję św. Antoniego w ramach Towarzystwa św. Wincentego à Paulo w celu niesienia pomocy ubogiej ludności robotniczej dzielnicy Piaski. Uczestniczył wraz ks. Adamem Akko (d’Accault, 1863–1914), Ludwikiem Monkiewiczem (1848–1925), ks. Franciszkiem Buczysem (1872–1951), ks. Jerzym Matulewiczem (1871–1927) i in. w Kole Pogadanek Pedagogicznych, którego był współzałożycielem w grudniu 1906 r. Koło to zarejestrowane zostało 26 lutego 1908 r. jako Katolickie Stowarzyszenie Pedagogiczne. Był honorowym kanonikiem (1902) i prałatem kapituły mohylewskiej (1917), w 1914 r. otrzymał Order św. Anny III kl. w uznaniu dla jego działalności charytatywnej. Cieszył się ogromną popularnością wśród mieszkańców Petersburga. „Ks. Maleckiego znała i szanowała biedota petersburska. Na ulicy zdejmowali przed nim czapki katolicy i prawosławni, to też gdy nastały krwawe czasy pierwszego okresu bolszewizmu, długo nie niepokojono ks. Maleckiego […] (F. A. Osendowski, Cichy człowiek z Piasków , „Kurjer Warszawski” 1935, nr 23, z 23 stycznia, wyd. wieczorne, s. 3). Do jesieni 1918 r. zawiadywał rzymskokatolickimi prywatnymi zakładami oświatowymi dla osób polskiej narodowości. Był założycielem piotrogrodzkiego kółka chrześcijańskich demokratów. W 1918 r. znajdujące się pod jego opieką zakłady przy ul. Kiryłłowskiej oraz pozostałe dziecięce placówki, w których w tym czasie przebywało ok. 600 dzieci, zostały zamknięte. W 1928 r. podjął następną próbę zorganizowania tajnego seminarium. 9 lutego 1929 r. wyświęcił potajemnie na biskupa pomocniczego mohylewskiego o. Teofila Matulionisa (1873–1962), naznaczając go swoim zastępcą. Po rewizjach i przesłuchaniach 20 listopada 1930 r. oskarżony o utrzymywanie potajemnych kontaktów z przebywającymi zagranicą wyższymi hierarchami duchownymi, kolportaż antyradzieckiej literatury, organizowanie nielegalnego katolickiego seminarium oraz antysowiecką agitację w trakcie kazań,