Skip to content
EntityQ705653· pop 7· linked from 66 articles

Art Mooney

Sign in to save

Also known as Arthur Joseph Mooney

American singer (1911–1993)

Person · Open Library

Works
1

Top works

  • The Lyndon Johnson Story

via Open Library + Wikidata

Music · MusicBrainz

Type
Person
Gender
Male
Origin
United States
Active from
1911-02-04
Active to
1993

Discography

via MusicBrainz · CC0

Listeners · Last.fm

Listeners
14,733
Total plays
40,270

Tags

Deadpop40sAllgolden oldies

Art Mooney (4 February 1911, Brooklyn, New York — 1993, Florida) was a popular bandleader. His biggest hits were "I'm Looking Over a Four Leaf Clover" and "Baby Face" in 1948 and "Nuttin' For Christmas," with Barry Gordon, in 1955. His song "Honey-Babe" was used in the motion picture "Battle Cry" and reached the top 10 (USA) in 1955. Mooney's name, as well as his star on the Hollywood Walk of Fame, was prominently featured in the motion picture The Adventures of Ford Fairlane. <a href="https://w

via Last.fm · Art Mooney

Article · Polski

Art Mooney (ur. 4 lutego 1911 w Lowell w stanie Massachusetts, zm. 1993 na Florydzie) – amerykański wokalista. Muzyką interesował się od najmłodszych lat, a jako nastolatek biegle opanował grę na saksofonie tenorowym. Osiadł w Detroit i tam grał w lokalnych orkiestrach stylistycznie zbliżonych do Guya Lombardo aż do powołania go do wojska w czasie II wojny światowej. Po jej zakończeniu wraca do Nowego Jorku i organizuje swoją orkiestrę w nowym swingowym stylu. Przez krótki czas grał w jego orkiestrze saksofonista Sid Caesar, który zrobił karierę w początkach telewizji programem "Your Show Of Shows". W połowie 1945 orkiestra otrzymała propozycję pracy i kontrakt z wytwórnią filmową. W 1946 uczestniczy w kręceniu krótkich filmów przedstawiających piosenki nieznanego wówczas Deana Martina. W 1947 do orkiestry przyłącza się kwartet wokalny znany jako . Od 1946r trwa długi i płodny okres współpracy z wytwórnią MGM. Pierwsze nagrania w 1946 to "" [MGM 9045], cover "" [MGM 10 020]," [MGM 10 030] i "" [MGM 10 034]. W końcu 1947 Mooney próbuje zmienić swoje brzmienie,wprowadzając tzw. , powstałe około 1900, polegające na kombinacji orkiestry marszowej, sekcji saksofonów i banjo, typowe dla amerykańskich orkiestr biorących udział w dorocznych paradach . To dominujące brzmienie banjo [Mike Pignatore], z użyciem chóru śpiewającego unisono, przyniosło rezultat w postaci hitu #1 "", który sprzedał się w 2 mln egzemplarzy. Następnym sukcesem był stary standard , który też uzyskał status Złotej Płyty w 1947 i wydany rok później z wokalem i z poetycką recytacją samego Arta Mooneya. W ciągu niecałego roku sprzedano ponad 3 mln płyt orkiestry. W 1949 przynosi obustronnie nagrany singiel . Na początku lat 50. nagrywa z umiarkowanym sukcesem swoją wersję utworu . W tym okresie z orkiestrą występował śpiewak , który zasłynął później wielkim przebojem . Po okresie niezbyt dużych sukcesów rynkowych powraca na listy przebojów w początkach ery rock'n'rolla hitem , który spędza ponad cztery miesiące na listach bestsellerów. Następny przebój to piosenka autorstwa Arta Mooneya - , w której partie wokalne śpiewał 7-letni Barry Gordon, znana później z wykonania . Sam Mooney gra w filmach i . Na początku lat 60., po długim okresie współpracy z MGM, Art Mooney zmienia wytwórnię na Decca Records. Grywa w lokalach w swoim stanie i występując sporadycznie na galach w Las Vegas. Na początku lat 70. bierze udział w tournée pod hasłem "The American Big Band Cavalcade". Umiera w wieku 82 lat w 1993 na Florydzie.

Abstract from DBpedia / Wikipedia · CC BY-SA

Available in 6 languages

via Wikidata sitelinks · CC0