Akademia Górnicza w Schemnitz

Akademia Górnicza (Bergakademie) w Schemnitz – pierwsza na świecie uczelnia techniczna, utworzona w 1735 w Schemnitz w Królestwie Węgier, jako szkoła górnicza (Bergschule), przekształcona w uniwersytet techniczny w latach 1762–1770. Miasto od średniowiecza było jednym z europejskich centrów rozwoju techniki górniczej. W 1627 właśnie tutaj użyto po raz pierwszy prochu czarnego do prac górniczych. Również tutaj opracowano rozbudowany system gromadzenia wody, niezbędnej do poruszania kół wodnych urządzeń górniczych, w specjalnie budowanych zbiornikach wodnych znanych jako tajchy. Dokonali tego miejscowi wynalazcy: , Matej Kornel Hell i Samuel Mikovíni w pierwszej połowie XVIII wieku. W 1735 Samuel Mikovíni otworzył tutaj szkołę górniczą, był też jej pierwszym kierownikiem i profesorem. W latach 1762–1770, dzięki wsparciu cesarzowej Marii Teresy, utworzono Akademię Górniczą. Szkoła przed 1770 nosiła nazwę Praktische Lehrschule, następnie w latach 1770–1824 Bergakademie (Akademia Górnicza), 1824–1904 Berg- und Forstakademie (Akademia Górnicza i Leśna), 1904–1919 Berg- und Forsthochschule (Wyższa Szkoła Górnicza i Leśna). Wykładali w niej m.in. Nikolaus Joseph von Jacquin, Nikolaus Poda von Neuhaus, , , Giovanni Antonio Scopoli. Absolwentami Akademii byli m.in. , , , , , , , , . W 1918, po utworzeniu Czechosłowacji, Akademię przeniesiono do Sopron na Węgrzech. W 1949 roku wydziały górnictwa i metalurgii przeniesiono do Miszkolca, gdzie zapoczątkowały Uniwersytet Przemysłu Ciężkiego, a na bazie wydziału rolnictwa powstał Uniwersytet w Sopronie.