Blok podstawowy

Blok podstawowy – taki ciąg instrukcji, który ma tylko jedno wejście i tylko jedno wyjście, przy czym wejście do bloku znajduje się na jego początku, a wyjście na końcu. Instrukcje bloku podstawowego wykonują się wszystkie i w kolejności, w jakiej są zapisane (bezpośrednio po wykonaniu pierwszej musi zostać wykonana druga, trzecia, itd. aż do końca, zaś bezpośrednio przed wykonaniem ostatniej musiała być wykonana przedostatnia, przed-przedostatnia, itd. aż do pierwszej instrukcji bloku). Bloki są powiązane instrukcjami goto i każdy blok kończy instrukcją która przenosi sterowanie do jakiegoś innego bloku. Pojęcie stosowane w programach kompilujacych i dokonujących optymalizacji kodu wynikowego. W obrębie bloku opymalizator może lepiej rozplanować użycie rejestrów, zmienić kolejność instrukcji itp. tak by wygenerowany kod był mniejszy i wykonywał się szybciej. Poniżej przedstawiono rozbicie kodu źródłowego w języku C na bloki podstawowe. a += 1;while (x>0){ if(x>y) a += 2; else a -= 2; x --; a ++; b ++;}printf ("%d ", a); Po podzieleniu na bloki: Blok 1: a += 1; goto 2;Blok 2: if(x>0) goto 3; else goto 7;Blok 3: if(x>y) goto 4; else goto 5;Blok 4: a += 2; goto 6;Blok 5: a -= 2; goto 6;Blok 6: x --; a ++; b ++; goto 2;Blok 7: printf ("%d ", a); Postać grafu bloków podstawowych jest wygodna dla wielu optymalizacji.