Batjanklasse

De Batjanklasse, ook wel aangeduid als de Ambonklasse, is voortgekomen uit de Australische Bathurstklasse. De schepen zijn ontworpen en in Australië gebouwd als oceaanmijnenvegers. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn ze echter hoofdzakelijk gebruikt als escorteschepen, daarna als korvetten en vanaf begin 1947 als patrouilleschepen. Bij de invoering van het NAVO-naamseinsysteem in 1950 zijn ze, omdat zij nog steeds de uitrusting daarvoor aan boord hadden, weer als mijnenvegers beschouwd. Zij zijn echter nooit meer als zodanig gebruikt, maar ingezet als patrouilleschepen in Nieuw-Guinea en in de West. In Nederland zijn ze vaak gebruikt voor de visserij-inspectie. In 1952 werden ze tot fregatten gepromoveerd. Voor definitief afgevoerd te worden konden de schepen nog als logementschip gebruikt worden. In eerste instantie werden de schepen geleend van de Royal Australian Navy. Ze werden in Australië overgedragen aan de Koninklijke Marine. Er ontstond in die tijd door politieke verwikkelingen een probleem met de Australische vakbonden en konden de laatste vier schepen niet in Australië worden overgenomen. Er werd gekozen voor Trincomalee op Ceylon, het huidige Sri Lanka, voor de overdracht. De marine stuurde Hr.Ms. Van Kinsbergen met de aangewezen bemanningen (220 man) naar Ceylon. Voor de overtocht naar Sabang leverde de Van Kinsbergen nog tijdelijk 15 man extra. Bij de overdracht werden de Australische naamseinen pennant nummers, gevoerd (Jxxx) of (Byyy). Dit zijn de afwijkende nummers, die aan het eind van de oorlog bij de British Pacific Fleet door de schepen gevoerd werden om verwarring met de eenheden van de Amerikaanse marine te voorkomen.