Billy Conn

William David „Billy” Conn (ur. 8 października 1917 w Pittsburghu, zm. 29 maja 1993 w Pittsburghu) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej. Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1934. W latach 1936-1938 walczył m.in. z takimi pięściarzami, jak: (1 wygrana), (1 wygrana), Vince Dundee (1 wygrana), (2 wygrane i 1 przegrana), Young Corbett III (1 wygrana i 1 przegrana), (1 wygrana i 1 przegrana). W 1939, po wygraniu dwóch walk z Fredem Apostolim i jednej z Sollym Kriegerem Conn dostał szansę walki o tytuł mistrza świata wagi półciężkiej. 13 lipca w Nowym Jorku zmierzył się z mistrzem świata według NYSAC z Włoch. Walka ta był uznawana przez organizację NBA za pojedynek o wakujący tytuł mistrza świata (po rezygnacji ). Conn wygrał jednogłośnie po 15 rundach i został nowym czempionem. Obronił tytuł trzykrotnie wygrywając z Bettiną i dwukrotnie z Gusem Lesnevichem, a następnie w maju 1940 zrezygnował z niego, by walczyć z zawodnikami wagi ciężkiej. Pokonał wysoko notowanych Boba Pastora, Ala McCoya i Lee Savolda w 1940. Został wybrany bokserem roku przez magazyn The Ring. 18 czerwca 1941 w Nowym Jorku Conn zmierzył się o pas mistrza świata wagi ciężkiej z obrońcą tytułu Joe Louisem. Przez pierwsze 12 rund umiejętnie unikał ciężkich ciosów przeciwnika i punktował Louisa, prowadząc wysoko na punkty. W 13 rundzie ruszył do ataku, starając się znokautować mistrza, jednak otrzymał cios w szczękę, po którym został wyliczony na 2 sekundy przed końcem rundy. W 1942 Conn wygrał z mistrzem świata wagi średniej Tonym Zale, a potem zawiesił karierę do 1946, służąc w armii amerykańskiej podczas II wojny światowej. 19 czerwca 1946 w Nowym Jorku Conn stoczył rewanżową walkę z Louisem. Ponownie został znokautowany, tym razem w 8. rundzie. Później stoczył jeszcze dwie walki w 1948 i zakończył karierę. Pod koniec życia cierpiał na encefalopatię bokserską. Został wybrany do Bokserskiej Galerii Sławy magazynu The Ring w 1965, a w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.