blok danych

W informatyce (w szczególności transmisji danych i przechowywania danych), czasami nazywany rekordem fizycznym, to sekwencja bajtów lub bitów, porcja informacji, zwykle zawierająca pewną liczbę rekordów o określonej maksymalnej długości jako rozmiar bloku. Pogrupowane w bloki dane są zwykle przechowywane w buforze danych i odczytywane lub zapisywane są jako cały blok na raz. Grupowanie blokowe (grupowanie w bloki, blokowanie) zmniejsza obciążenie i przyspiesza obsługę strumienia danych. W przypadku niektórych urządzeń, takich jak taśmy magnetyczne i urządzenia dysków CKD, grupowanie w bloki zmniejsza ilość pamięci zewnętrznej wymaganej dla danych. Użycie bloków jest niemal powszechnie stosowane przy przechowywaniu danych na 9-ścieżkowej taśmie magnetycznej, pamięci flash NAND i nośnikach obrotowych, takich jak dyskietki, dyski twarde i dyski optyczne. Większość systemów plików opiera się na urządzeniu blokowym, które jest poziomem abstrakcji dla sprzętu odpowiedzialnego za przechowywanie i pobieranie określonych bloków danych, chociaż rozmiar bloku w systemach plików może być wielokrotnością fizycznego rozmiaru bloku. Prowadzi to do nieefektywności miejsca z powodu wewnętrznej fragmentacji, ponieważ długości plików często nie są całkowitymi wielokrotnościami rozmiaru bloku, a zatem ostatni blok pliku może pozostać częściowo pusty. Pamięć blokowa jest zwykle wydzielona przez system plików lub system zarządzania bazą danych (DBMS) do użytku przez aplikacje i użytkowników końcowych. Fizyczne lub logiczne woluminy, do których można uzyskać dostęp za pośrednictwem blokowego wejścia/wyjścia, mogą być urządzeniami wewnętrznymi serwera, podłączonymi bezpośrednio za pośrednictwem SCSI lub Fibre Channel lub odległymi urządzeniami dostępnymi za pośrednictwem sieci pamięci masowej (SAN) przy użyciu protokołu takiego jak iSCSI lub . DBMS często używają własnych blokowych wejść/wyjść dla lepszej wydajności i możliwości odzyskiwania w porównaniu z nakładaniem DBMS na system plików.