Bochotnica

Bochotnica (jid. באָכאָטניץ, niem. Bochotnitza, ros. Бохотница) – wieś sołecka w Polsce położona w zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie puławskim, w gminie Kazimierz Dolny, nad Bystrą i Wisłą przy drogach wojewódzkich nr 824, 830 i 743, dawna siedziba i własność polskiej szlachty. Jest jednym z najstarszych ośrodków osadniczych w Małopolsce, zamieszkałym już w okresie pomiędzy VI a X wiekiem. W obrębie wsi archeolodzy odkryli pozostałości siedmiu osad, znajdujących się na wykorzystywanym od wczesnego średniowiecza szlaku handlowym, biegnącym z Rusi przez Lublin, Wąwolnicę i Kazimierz Dolny. Powierzchnię ok. 20 km² zamieszkuje obecnie 1017 mieszkańców. Pierwsza pisana wzmianka o Bochotnicy pochodzi z 1317, kiedy to została przeniesiona z osadniczego prawa polskiego na średzkie. Od wieków średnich do czasów zaborów była własnością kolejnych rodów szlacheckich. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego. Na czas po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (z przerwą na okres II wojny światowej) przypada wzmożony rozwój miejscowości. W latach 1954–1972 siedziba Gromadzkiej Rady Narodowej gromady Bochotnica. Wcześniej miejscowość znajdowała się w gminie Celejów. W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa lubelskiego. Współcześnie Bochotnica jest lokalnym ośrodkiem turystyczno-usługowym, a także ważnym węzłem komunikacyjnym. Posiada rozbudowaną bazą wypoczynkowo-noclegową, dzięki której w sezonie letnim pełni głównie funkcję turystyczno-wypoczynkową.