bomba skacząca

Bomba skacząca – zaprojektowana przez Barnesa Wallisa brytyjska bomba burząca o masie 4 ton (materiał wybuchowy o masie 3 ton), przeznaczona do niszczenia celów o znacznych gabarytach, takich jak zapory wodne, schrony okrętów podwodnych. Wykorzystana 17 maja 1943 do zniszczenia niemieckich zapór wodnych w i Eder przez 617 Dywizjon Bombowy „Dam busters” (operacja Chastise). Wyjątkowość tych bomb polegała na specyficznej metodzie zrzutu na cel. Samolot musiał lecieć z prędkością od 230 do 235 mil na godzinę (około 370 km/h) na wysokości około 60 stóp (20 m) nad powierzchnią wody i zrzucić bombę tak, aby uderzając o płaszczyznę wody odbiła się od niej i zachowując energię kinetyczną podskakiwała (jak „kaczka” z kamienia) kilkakrotnie (na długości około 400 m), aż do osiągnięcia celu, jakimi były np. korony zapór wodnych. Przed zrzutem bomby używano specjalnego urządzenia, które wprowadzało bombę w ruch obrotowy. Dzięki temu bomba łatwiej odbijała się od powierzchni, nie tonąc po zetknięciu z nią. Po dotarciu do zapory bomba tonęła i na głębokości około 30 stóp (około 10 m) dochodziło do eksplozji. Początkowo naukowcy projektowali bombę w kształcie kuli dla uzyskania lepszych właściwości aerodynamicznych, jednak w trakcie prób odkryto, że drewniana obudowa rozpada się przy zetknięciu z wodą. Brak obudowy nie wpływał znacząco na zdolność bomby do odbijania się od powierzchni wody, dlatego pozostawiono jedynie samą bombę w kształcie walca. Aby zamontować bombę, należało w samolocie Avro Lancaster Mk. III dokonać przebudowy przedziału bombowego, aby zmieścić tak duży ładunek, oraz urządzenie do wprowadzania bomby w ruch obrotowy.