Kabinet-Brandt I

Het kabinet–Brandt I was het West-Duitse kabinet van 22 oktober 1969 tot 15 december 1972. Het kabinet werd gevormd door de politieke partijen Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) en de Freie Demokratische Partei (FDP) na de verkiezing van 1969. Willy Brandt de partijleider van de SPD diende als bondskanselier en Walter Scheel de partijleider van de FDP als vicekanselier en bondsminister van Buitenlandse Zaken. Het was het eerste Duitse centrumlinkse kabinet sinds de oprichting van de Bondsrepubliek in 1949 en het eerste kabinet waarbij de CDU/CSU geen zitting in had. Bij de Bondsdagverkiezingen van 28 september 1969 leed de CDU van bondskanselier Kurt Georg Kiesinger een klein verlies en bleef de grootste partij en boekte de SPD van vicekanselier Willy Brandt boekte een klein winst. De kleinste regeringspartij, de Beierse CSU van bondsminister van Financiën Franz Josef Strauss behield haar zetelaantal. De oppositiepartij FDP van Walter Scheel, die enkele jaren tevoren gekozen had voor een meer progressieve koers, leed een pijnlijk verlies en haalde maar net de kiesdrempel. Toch was voor de liberalen van Scheel een sleutelpositie weggelegd: CDU/CSU noch de SPD hadden de absolute meerderheid behaald en het was aan de FDP om te kiezen met wie zij wilden regeren. Bondskanselier Kiesinger wilde graag regeren met de FDP, maar partijleider Scheel gaf de voorkeur voor een coalitie met de SPD. Samen zouden de SPD en de FDP een kleine meerderheid bezitten in de Bondsdag van 254 zetels (op 496 zetels). Een coalitie met de CDU/CSU zou op een riante meerderheid kunnen beschikken, maar de positie van de FDP zou binnen zo'n coalitie aanzienlijk zwakker uitpakken. Onderhandelingen tussen SPD en FDP leidden uiteindelijk tot een regeerakkoord en op 21 oktober 1969 werd Willy Brandt gekozen tot bondskanselier. Voor het eerst sinds 1930 had Duitsland weer een sociaaldemocratische regeringsleider. Walter Scheel werd zijn vicekanselier en werd bondsminister van Buitenlandse Zaken.