Kodeks Ludwika XIV

Kodeks Ludwika XIV – zbiór dwóch ordonansów (tzw. "wielkich ordonansów"): postępowania cywilnego i postępowania karnego, opracowywanych od 1661 na polecenie Ludwika XIV, m.in. przez Colberta i wydanych w latach 1667 - 1670. Celem Kodeksu (a raczej dwóch odrębnych ordonansów) było uporządkowanie francuskiego prawodawstwa sądowego. Oparto się zarówno na południowofrancuskich normach prawa rzymskiego i północno - francuskich germańskiego prawa zwyczajowego. Ordonans o postępowaniu cywilnym z 1667 (Ordonnance sur la réformation de la justice civile) dotyczył przepisów procedury cywilnej, składał się z trzydziestu pięciu artykułów. Główne postanowienia to: * Konieczność dokładnego zredagowania pozwu przez powoda (określenie sądu, terminu stawienia się do sądu przez pozwanego). * Strony zawiadamiały sąd o treści sporu. * Ustny charakter rozprawy. * Główne środki dowodowe: zeznania świadków, przysięga, dokumenty. * Możliwa była apelacja i Ordonans o postępowaniu karnym z 1670 (Ordonnance sur la réformation de la justice criminelle) regulował procedurę karną, zawierając także przepisy prawa karnego, dotyczące np. kary galer. Jego główne postanowienia to: * proces poprzedzony postępowaniem informacyjnym. * ocena wiarygodności świadków ze względu na ich pochodzenie i status społeczny. * duża rola prokuratora (wydawał decyzję o przesłuchaniu świadka, wnioskował o wydanie wyroku skazującego). * na wniosek oskarżonego sąd mógł zarządzić przeprowadzenie postępowania dowodowego. W literaturze podkreśla się rolę Kodeksu Ludwika XIV dla unormowania działalności francuskiej administracji i wymiaru sprawiedliwości. Posłużyły również do przygotowania Kodeksu Napoleona.