optymalizacja kodu wynikowego

Optymalizacja kodu wynikowego – jeden z etapów działania kompilatora lub interpretera, którego celem jest poprawa wydajności programu przy zachowaniu jego pełnej funkcjonalności. Optymalizacja nie jest wykonywana na poziomie kodu źródłowego programu, lecz na wewnętrznej reprezentacji kodu programu (np. drzewie AST programu). Optymalizacja składa się zwykle z wielu kroków, które mogą być aplikowane wielokrotnie na różnych etapach kompilowania programu. Optymalizacja pozwala poprawić wydajność, często jednak taki kod jest trudniejszy do debugowania, ponieważ utracona zostaje pełna odpowiedniość pomiędzy kodem źródłowym a wykonywanym. Niektóre optymalizacje, jak np. pominięcie wskaźników ramek (ang. omit-frame-pointer), uniemożliwiają działanie debugera na niektórych architekturach. Z drugiej strony pominięcie tych wskaźników zwalnia jeden rejestr procesora czyniąc go dostępnym dla innych celów. Program będzie potrzebował również mniej taktów procesora aby mógł się wykonać, ponieważ ta optymalizacja znosi konieczność zapisywania, ustawiania i przywracania zawartości rejestru przechowującego ten wskaźnik.