sztylet

Sztylet (staropol. tulich, wł. stiletto) – krótka kolna broń biała (w formie pomniejszonego puginału), używana głównie w XVI - XIX w. Sztylet posiada najczęściej prostą, cienką, ostro zakończoną głownię i niewielki prosty jelec. Najwcześniejsze formy sztyletu, wykonywane z kamienia, kości lub rogu, znane są z paleolitu. Wraz z rozwojem metalurgii sztylety zaczęto wykonywać z metalu, a jako broń szczególnie rozpowszechniły się w okresie średniowiecza i renesansu. Specyficznym rodzajem sztyletu był XVIII-wieczny sztylet artyleryjski, na którego głowni wyryta była podziałka służąca do obliczania kalibru dział. Współcześnie mianem sztyletów określane są również niektóre rodzaje noży, charakteryzujące się wąską, obosieczną głownią o profilu symetrycznym, z centralnie ułożonym sztychem. Sztyletów używano także do zabójstw, m.in. do eliminacji przeciwników politycznych, np. Juliusza Cezara.