Demokratyczna Partia Odnowy

Demokratyczna Partia Odnowy (port. Partido Renovador Democrático, PRD) była portugalską partią polityczną, założoną w 1985 roku. Miała ona wówczas poparcie ówczesnego prezydenta António Ramalho Eanesa. Ugrupowanie to powołano w celu umoralnienia portugalskiego życia politycznego, miało ono charakter centrowy. Pierwszym przywódcą został . Krótko po założeniu, prezydent Eanes rozwiązał parlament, na skutek katastrofalnej polityki gospodarczej prowadzonej przez wielką koalicję Partii Socjalistycznej i Partii Socjaldemokratycznej. Podczas wyborów PRD uzyskała zaskakująco dobry wynik, otrzymując 18% głosów i 45 mandatów. Żadna z partii nie otrzymała bezwzględnej większości głosów, powstała więc koalicja pomiędzy Partią Socjaldemokratyczną a PRD. Podczas lokalnych wyborów 1985 roku, partia otrzymała jednak tylko 5% głosów i kilka mandatów. W wyborach prezydenckich 1986 roku, PRD popierała , który cieszył się także poparciem Portugalskiej Partii Komunistycznej. Jednak kandydat ten nie wszedł nawet do drugiej tury. W 1987 roku deputowani PRD wraz z komunistami i socjalistami poparli wniosek o wotum nieufności dla rządu Aníbala Cavaco Silvy (będącego premierem od 1985 r.). Podczas następnych wyborów ugrupowanie to odniosło klęskę, tracąc 38 z 45 swoich deputowanych. Doprowadziło to do rezygnacji Eanesa z przywództwa partyjnego (zastąpił on w międzyczasie na stanowisku lidera Martinho). Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 1989 roku, PRD zawarło porozumienie z socjalistami. Jeden z jej członków (Pedro Canavarro) został europosłem z listy Partii Socjalistycznej. W następnych wyborach parlamentarnych w 1991 roku, partia pod przywództwem Canavarro, nie dostała się do parlamentu.