Dries Verhoeven

Dries Verhoeven (Oosterhout, 1976) is een kunstenaar die werkt op het snijvlak van beeldende kunst en performance. Hij realiseert installaties, performances, interventies in de publieke ruimte, videowerken en films. In zijn werk werpt hij een kritische blik op sluimerende maatschappelijke pijnpunten. Hij zoekt tegenstrijdigheden op in het denken en handelen van de laat-kapitalistische mens en zonder er een oordeel over te vellen, houdt hij ethische ongemakken tegen het licht. Zelf zegt hij hierover: “Ik maak portretten van de frictie.” De rol van het publiek is daarbij doorslaggevend. Verhoeven vervaagt de grens tussen passieve observatie en actieve deelname. Daardoor ontstaat een hier-en-nu waarin toeschouwers worden geconfronteerd met hun medeplichtigheid aan bestaande machtsstructuren, de gemedieerde werkelijkheid, en de fragiele verbindingen tussen henzelf als handelend individu en het idee van collectieve verantwoordelijkheid. Dries Verhoeven studeerde scenografie aan de Academie van Beeldende Kunsten in Maastricht. Als scenograaf werkte hij samen met regisseurs als Marcus Azzini, Cornelis de Bondt, Ira Judkovskaja, Michel van der Aa en Lotte van den Berg. Vanaf 2003 ontwikkelde Verhoeven zich tot maker van installatie-theater, waarin theater, performance en installatiekunst samenkwamen; de fysieke ervaring van de bezoeker stond in die beginjaren centraal. Vanaf 2012 begint het werk van Verhoeven zich te verschuiven richting ‘tijdgebonden beeldende kunst’. In deze werken ontmoeten theatrale conventies (werken met een zekere ontwikkeling) en museale conventies (de bewegende bezoeker) elkaar, regelmatig plaatst hij ‘levende sculpturen’ in de stedelijke publieke ruimte. Voor Verhoeven is het van weinig belang tot welke kunstdiscipline zijn werk wordt gerekend. De keuze voor een medium is gebaseerd op de mate waarin het hem in staat stelt de toeschouwer aan het wankelen te brengen. Hij kiest daarbij steevast voor een ontregelende en meerduidige benadering. Dit resulteert in werk dat vraagt om actieve betrokkenheid van de kijkers, of werk dat hen in een dubbelzinnige situatie plaatst. Veel werken hebben een loop-structuur: zonder helder begin of einde. Kijkers bepalen zelf hoe lang ze aanwezig willen zijn bij een geënsceneerde situatie of interventie. Samenwerkingen staan centraal in Verhoevens kunstpraktijk. Hij werkt geregeld samen met mensen uit ondervertegenwoordigde groepen wiens geleefde ervaring spanningen in de samenleving blootleggen. In het verleden werkte Verhoeven samen met sekswerkers, winkeldieven, recreatieve drugsgebruikers en mensen met een vluchtelingenachtergrond. Met performers in Lagos (Nigeria) maakte hij een film over het Europese zelfbeeld. In 2026 vertegenwoordigt Dries Verhoeven Nederland op de 61e editie van de Biënnale van Venetië, in samenwerking met curator Rieke Vos. Verhoeven presenteerde zijn werk onder andere bij de Wiener Festwochen, LIFT Festival London, Münchner Kammerspiele, Schauspielhaus Bochum, HAU Hebbel am Ufer Berlin, Nowy Teatr Warsaw, Holland Festival Amsterdam, SPRING Performing Arts Festival Utrecht, Onassis Stegi Athens, en Festival TransAmériques Montréal. Zijn werk werd onder meer tentoongesteld in West Den Haag, Het HEM Zaandam, Kanal-Centre Pompidou Brussels, Kunsthalle Bonn, EMST Athens, Centraal Museum Utrecht, Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch, en Museu Nacional d’Art de Catalunya in Barcelona. Verhoeven werd onderscheiden met de Young Directors Award op de Salzburger Festspiele (2009) en de Best International Performance Award op het Fadjr Festival in Teheran (2018). In Nederland ontving Verhoeven de Charlotte Köhler Prijs (2002), de VSCD Mime Performance Prijs (2008), de Fentener van Vlissingen Cultuurprijs (2022) en een Gouden Kalf op het Nederlands Filmfestival (2023). Zijn werk werd geselecteerd voor het Nederlandse en Vlaamse Theaterfestival (2008, 2023). In 2020 werd Dries Verhoeven aangesteld als lid van de Nederlandse Akademie van Kunsten. ‘ The Fortress