Eugeniusz Abrahamowicz

Eugeniusz był potomkiem jednej z najstarszych rodzin ormiańskich na Pokuciu. Gimnazjum ukończył w Czerniowcach, potem Wydział Prawa na Uniwersytecie we Lwowie. Syn ziemianina Krzysztofa. Był bratem ziemianina i posła do Rady Państwa z Bukowiny Krzysztofa (1852-1916) , kuzynem Dawida Abrahamowicza . Po studiach poświęcił się karierze sądowej, a następnie politycznej. W 1891 został posłem z okręgu stryjskiego do Izby Posłów w Wiedniu i mandat ten piastował przez 14 lat. Reprezentował tam interesy rolnictwa galicyjskiego. Zasłynął z kilku znaczących wystąpień w Izbie Posłów, min. w 1904, dot. stosunku władz wojskowych do postulatów sfer rolniczych w Galicji. Z przekonań był konserwatystą, na arenie parlamentarnej występował jako zwolennik słowiańskiego kierunku polityki. Jeden z wybitnych naszych parlamentarzystów, radca wyższego sadu krajowego, poseł do Rady Państwa i kuzyn pierwszego wiceprezesa Koła Polskiego Dawida Abrahamowicza , Egeniusz Abrahamowicz, zmarł nagle w Stryju na udar sercowy dnia 5 stycznia. W zmarłym tak cicho a tragicznie pośle, Koło Polskie traci jednego z najzdolniejszych swych członków i jednego z najznakomitszych mówców, oraz człowieka, który dzięki swym osobistym zaletom towarzyskim cieszył się tak ogromna sympatyą w całej Izbie, że pozyskał sobie przyjaciół wśród wszystkich stronnictw, a nawet wśród tych posłów, co znani byli jako nieprzejednani przeciwnicy Koła. To też ś. p. Abrahamowicz lubiany i ceniony przez Izbę, gotów zawsze do dyskusji z kolegami, którzy różnili się z nim w pojęciach i zapatrywaniach, cieszył się wielkim wzięciem i poszanowaniem wśród członków Koła, skutkiem czego padał nań zawsze wybór do najważniejszych komisyj parlamentarnych. Był wiec stałym członkiem komisyi budżetowej, w r. 1902 członkiem wspólnych delegacyj, a oprócz tego piastował godność przewodniczącego komisyi dla nietykalności poselskiej i przewodniczącego komisyi sądowej w Kole Polskim. Jako polityk należał do tak zwanego stronnictwa autonomistów czyli Podolaków i nieraz staczał z demokratycznymi posłami ostre utarczki , co jednak nie przeszkadzało mu o posłach tych poza parlamentem wyrażać się z uznaniem i sympatyą. Urodzony w 1851 r. w Hliboce, skończywszy studia prawnicze w roku 1872, poświęcił się służbie na niwie sądownictwa. Do paramentu wszedł po raz pierwszy w roku 1891i przez pierwszych czterech lat całą swą pracę obracał na przeprowadzenie reform w ustawodawstwie sądowym, nie zaniedbując przytem swych obowiązków poselskich w innym kierunku. Jako właściciel dóbr ziemskich, piastował mandat z większych posiadłości, żal jaki wzbudziła w Radzie Państwa śmierć jego wśród wszystkich stronnictw, najlepiej dowodzi, że umiał sobie pozyskać serca swych kolegów, nawet tych, z którymi ścierać się musiał na politycznej arenie.