Rozstrzelane odrodzenie

Rozstrzelane odrodzenie (ukr. розстріляне відродження) – termin stosowany na określenie pokolenia ukraińskich artystów i naukowców, działających w latach 20. i początku lat 30. XX wieku na terenie Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Większość przedstawicieli tego pokolenia została aresztowana i zamordowana przez NKWD w latach 30. XX wieku, a szczególnie tragicznym był rok 1937. Termin ten został wprowadzony przez emigracyjnego ukraińskiego literaturoznawcę Jurija Ławrinenkę. Upowszechniony został po wydaniu w Paryżu w 1959 przez Instytut Literacki z inicjatywy Jerzego Giedroycia i Kultury almanachu ukraińskiej prozy i poezji z lat 1917–1933, ułożonej przez Ławrinenkę. Tytuł antologii zaproponował Giedroyc w liście do niego z 15 sierpnia 1958: „Co do tytułu. Czy nie byłoby może dobrze dać jako tytuł ogólny: Rozstrzelane odrodzenie. Antologia 1917-1933 etc. Tytuł wypadłby wtedy efektownie” Jerzy Giedroyc, . Przedstawicielami tego pokolenia byli m.in. Borys Antonenko-Dawydowycz, , Mychajło Bojczuk, Mykoła Chwylowyj, , Mychajło Draj-Chmara, , , Pawło Fyłypowycz, , Myrosław Irczan, , Matwij Jaworskyj, Mychajło Johansen, , Jurij Klen, , Hryhorij Kosynka, , , , Mykoła Kulisz, Łeś Kurbas, , , , , Wałerjan Pidmohylnyj, Jewhen Płużnyk, Kłym Poliszczuk, , Maksym Rylski, , , Ołeksa Slisarenko, Geo Szkurupij, , , Ostap Wysznia, Mykoła Zerow.