Efekt Ferrantiego

Efekt Ferrantiego (ang.Ferranti effect) – polegające na tym, że na końcu długiej linii energetycznej występuje napięcie wyższe niż na jej początku wskutek powstania stojącej fali napięcia o długości fali: gdzie: – prędkość światła, – częstotliwość napięcia. Napięcie (wartość skuteczna) na końcu linii o długości można określić następującą zależnością: gdzie: – napięcie na początku linii, – napięcie na końcu linii. Przy częstotliwości Hz długości fali = 6000 km, zatem dla: * = 300 km krotność przepięcia wyniesie 1,05, * = 500 km krotność przepięcia wyniesie 1,15. Zjawisko to zostało po raz pierwszy zaobserwowane na kablowej linii rozdzielczej o napięciu 10 kV, przez angielskiego inżyniera w roku 1887. Ze względu na dużo większe wartości pojemności kabli w stosunku do linii napowietrznych efekt Ferrantiego ma dużo większe znaczenie w liniach kablowych niż napowietrznych. Ponadto efekt jest tym bardziej wyraźny im dłuższa jest linia i im wyższe jest jej napięcie robocze.