szpital polowy

Szpital polowy – rodzaj tymczasowego szpitala, rozstawianego (w terminologii wojskowej: „rozwijanego”) poza budynkami szpitala stałego, zazwyczaj przeznaczonego do leczenia ofiar działań wojennych, wielkich katastrof i klęsk żywiołowych. Szpitale polowe na potrzeby wojska zazwyczaj „rozwijane” są z dala od frontu tak, aby zminimalizować ryzyko związane z bezpośrednimi działaniami wojennymi, ale jednak na tyle blisko pola walki, aby przewóz rannych (śmigłowcami, transporterami lądowymi lub samochodami) nie nastręczał zbyt wielkich trudności. Szpitale polowe w czasie pokoju buduje się bez uwzględniania ryzyka działań bojowych, a biorąc pod uwagę głównie położenie dogodne ze względów komunikacyjnych. W czasie konfliktów w XIX w. i przez większość XX w. szpitale polowe budowano przede wszystkim w namiotach, czasem z wykorzystaniem innych lekkich konstrukcji tego typu. Powszechnie znanym, dzięki serialowi telewizyjnemu M*A*S*H, był mobile army surgical hospital używany w trakcie wojny koreańskiej. Obecnie coraz częściej zastępuje się niewygodne namioty łatwymi do przewożenia i ustawiania zestawami specjalistycznych kontenerów. Odmianą szpitala polowego jest statek szpitalny (np. Britannic 48.000 BRT, zatopiony na Morzu Egejskim w 1916, albo ORP Wodnik, biorący udział na wodach Zatoki Perskiej w akcji koalicji antysaddamowskiej podczas pierwszego konfliktu irackiego w 1991), pływający po morzu w pobliżu obszaru działań wojennych. Jeszcze inna wersja szpitala polowego budowana jest na bazie samolotów transportowych lub pasażerskich, przy czym stosuje się je jednak przede wszystkim do funkcjonowania na ziemi, na lotnisku, a nie w powietrzu. Jeden z takich samolotów Bundeswehra skierowała do Phuket w celu niesienia pomocy ofiarom tsunami na Oceanie Indyjskim w grudniu 2004. Samolotami szpitalami dysponują także m.in. Amerykanie, Holendrzy, a także – do akcji humanitarnych – ONZ.