generałowie

Stopnie generalskie i admiralskie — najwyższe stopnie wojskowe przeznaczone dla najważniejszych dowódców. Generał (łac. generalis – główny, nadrzędny) – wprowadzony do obiegu w XVI w. we Francji. W Polsce od XVII w., początkowo jako stopień dowódczy wojsk zaciężnych, później także na oznaczenie dowódców artylerii (generał artylerii). We współczesnym Wojsku Polskim istnieją cztery stopnie generalskie w Wojskach Lądowych i Siłach Powietrznych: * generał (od 2002 roku; w latach 1951-1957 oraz 1973-1991 – generał armii) – stopień przewidziany dla szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego; * generał broni – przewidziany m.in. dla dowódców rodzajów sił zbrojnych i dowódców korpusów; * generał dywizji – przewidziany m.in. dla dowódców dywizji; * generał brygady – przewidziany m.in. dla dowódców brygad, zastępców dowódców dywizji, szefów zarządów. Insygniami generała są gwiazdki na pagonach i czapce (odpowiednio od jednej do czterech) oraz wężyki generalskie tak na pagonach, jak i na otoku czapki. Dodatkowo na klapach marynarek i płaszczów znajdują się orzełki generalskie. Admirał (arab. amir al bahr – dowódca morski) – wprowadzony do obiegu jako dowódca floty w XII w. przez Wenecjan i Genueńczyków. Stopnie admiralskie w Polskiej Marynarce Wojennej są równorzędnymi odpowiednikami stopni generalskich: * admirał; * admirał floty (od 2002 roku; w latach 1921-2002, przed wprowadzeniem czwartego stopnia admiralskiego – admirał); * wiceadmirał; * kontradmirał. Insygniami admirała na pagonach są galony z pętelkami, galony proste (odpowiednio od jednego do czterech) i wężyk admiralski (akselbant) oraz na czapce gwiazdki (odpowiednio od jednej do czterech) na pasku otokowym i wężyk admiralski na łuku daszka. Dodatkowo na klapach marynarek i płaszczów znajdują się orzełki admiralskie.