Wielki Londyn

Wielki Londyn (ang. Greater London) – region administracyjny w południowo-wschodniej Anglii obejmujący miasto Londyn. Region zajmuje powierzchnię 1579 km² i liczy około 8 173 900 mieszkańców. Rozciągłość południkowa Wielkiego Londynu wynosi 46 km, a równoleżnikowa 58 km, co czyni go jednym z największych obszarowo miast świata. Region powstał w 1965 roku, w miejsce zlikwidowanych hrabstw County of London oraz Middlesex, powiększonych dodatkowo o fragmenty sąsiadujących hrabstw Essex, Hertfordshire, Kent i Surrey. W skład Wielkiego Londynu wchodzą City of London oraz 32 gminy miejskie (London boroughs). 12 spośród nich wraz z City tworzy Londyn Wewnętrzny (Inner London), natomiast 20 pozostałych – Londyn Zewnętrzny (Outer London). Choć de facto tworzy spójny organizm miejski, nie ma formalnego statusu miasta w rozumieniu prawa brytyjskiego. Status taki mają natomiast dwie wchodzące w jego skład jednostki niższego rzędu: City of London oraz City of Westminster, co tworzy pewien paradoks. Jak wszystkie regiony, Wielki Londyn posiada własne władze autonomiczne, zwane (GLA), których najważniejszymi organami są 25-osobowe Zgromadzenie Londynu (London Assembly) oraz burmistrz. Ten ostatni jest jedynym w Anglii szefem regionalnych władz wykonawczych pochodzącym z bezpośredniego wyboru. Siedzibą GLA jest futurystyczny gmach ratusza, zlokalizowany w dzielnicy Southwark. Poza funkcją administracyjną Wielki Londyn pełni także rolę hrabstwa ceremonialnego (dla celów ceremonialnych nie obejmuje jednak City of London). Wielki Londyn położony jest pomiędzy regionem South East England a East of England, granicząc z hrabstwami Essex (na północnym wschodzie), Hertfordshire (na północy), Buckinghamshire (na północnym zachodzie), Berkshire (na zachodzie), Surrey (na południu) oraz Kent (na południowym wschodzie).