Hendrik Haverman

Haverman kreeg zijn eerste tekenlessen van de schilder Hendrik Valkenberg, waarna hij leerling werd van de Rijksakademie te Amsterdam (1874-1878). Dankzij een Koninklijke Subsidie kon hij vervolgens tot 1881 de academies van Antwerpen en Brussel bezoeken. Daarna keerde hij terug naar Amsterdam, waar hij op de Rijksakademie van directeur August Allebé nog enkele jaren een atelier ter beschikking kreeg om zijn opleiding af te ronden. Hij trad toe tot Arti et Amicitiae en werd opgenomen in de kring van de Tachtigers, van wie hij er verschillende heeft geportretteerd. In 1882 kreeg hij een premie uit het Willink van Collenfonds. In 1889 maakte hij een lange reis door Spanje en Marokko, die resulteerde in een aantal breed geschilderde, kleurige doeken, die in Nederland veel waardering ondervonden, zowel bij de critici als bij zijn vrienden en collega’s. In 1892 verhuisde Haverman naar Den Haag, waar hij een actief lid van Pulchri Studio werd en zich langzamerhand in het portretteren ging specialiseren. Hij werd al gauw een veelgevraagd (en verschillende malen onderscheiden) portretschilder, die in de loop der jaren een groot aantal hoogwaardigheidsbekleders en andere prominente personen, onder wie diverse vertegenwoordigers uit de wereld van kunst en cultuur (o.a. Jacob Maris en de componist Henri Viotta), in een zwierige, doorwerkte stijl op het doek zou vastleggen. Van 1897 tot circa 1902 tekende hij een serie portretten van bekende Nederlanders voor het maandblad Woord en Beeld . Andere onderwerpen waarmee hij veel succes had waren naakten en moeders met kinderen, die hij weergaf in een zeer doorwerkte trant en in een sober, zacht koloriet dat vaak een wat dromerige uitstraling geeft. Behalve in olieverf werkte hij ook graag in krijt en pastel, terwijl hij tevens heeft gelithografeerd. Dit artikel (van de hand van Jan Jaap Heij) is met toestemming van de rechthebbenden (Drents Museum en uitgever WBOOKS BV ) ontleend aan het boek 'Vernieuwing & Bezinning' dat niet meer zal worden herdrukt.