Olimpiada Robotnicza

Olimpiada Robotnicza – impreza sportowa organizowana przez Socjalistyczną Międzynarodówkę Sportu Robotniczego. W zawodach (letnich i zimowych) brali udział sportowcy z 14 krajów Europy. Po II wojnie światowej zawieszono organizację imprezy. Na jej miejsce Międzynarodowy Komitet Sportu Robotniczego organizował zawody w niektórych dyscyplinach sportowych. II Robotnicza Olimpiada w Wiedniu (19-26 lipca 1931), to wielkie święto robotniczych klubów sportowych, głównie europejskich. W Olimpiadzie brało udział ok. 25 tysięcy sportowców z 19 krajów, którzy startowali w 18 dyscyplinach sportowych na 11 obiektach, z których najważniejszym był wybudowany w 23 miesiące Prater Stadium (m.in. męska piłka ręczna, piłka nożna, piłka wodna, tenis, gimnastyka, podnoszenie ciężarów, pływanie, kajakarstwo, jiu-jitsu, kolarstwo, boks, lekkoatletyka, siatkówka). W dniach Olimpiady przybyło ponad 100 tysięcy gości. Olimpiada w Wiedniu była również ogromnym spotkaniem działaczy robotniczych klubów sportowych, polem wymiany myśli i doświadczeń nie tylko w zakresie sportu, ale również myśli politycznej, gdzie dominującym głosem były propozycje narodowych socjalistów z Austrii i Niemiec. Wiele z nich nie było zbyt dobrze postrzeganych, szczególnie przez liczną prawie 400 osobową reprezentację Polski. Wybranie Wiednia na organizatora Olimpiady Robotniczej nie było przypadkowe. Ówczesna austriacka socjaldemokracja zbudowana na, jak pisze Benjamin Stefan Probst Opratko w austriackim magazynie „Perspektywy” z maja 2010 roku w artykule „Socjalizm w jednym mieście?”, austro-marksistowskich fundamentach potrzebowała wsparcia, szczególnie w walce z austriackim narodowym socjalizmem. Olimpiada miała być i była Międzynarodowym Zlotem – Pielgrzymką robotniczego proletariatu. W dniach olimpiady miała przekształcić Wiedeń w miasto proletariackiej jedności i siły. Parada ponad 100 tysięcy działaczy, kibiców sportowców przed otwarciem Igrzysk była niemal paradą wojskową, zdyscyplinowaną, zaplanowaną. Samo otwarcie Olimpiady, to ogromny ponad godzinny pokaz ponad 4 tysięcy austriackich gimnastyków, śpiewaków, muzyków z robotniczych klubów ubranych w jasnoniebieskie koszulki i spodenki, który przedstawiał dzieje proletariatu od średniowiecza aż do kapitalizmu przemysłowego. Zwieńczeniem spektaklu było symboliczne przewrócenie złotego postumentu symbolizującego kapitalizm. Warto nadmienić, że po pokazie zgromadzona na stadionie publiczność złożyła swoistą przysięgę lojalności widzów zmagań sportowców w duchu idei socjalistycznych.