ISO 8859

ISO/IEC 8859 – zestaw standardów służących do kodowania znaków za pomocą 8 bitów. Standardy te zostały utworzone przez European Computer Manufacturers Association w połowie lat osiemdziesiątych, po czym zostały uznane przez Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną. Wszystkie zestawy ISO 8859 mają znaki 0-127 (hex 00-7F) identyczne jak w kodzie ASCII, zaś pozycjom 128-159 (hex 80-9F) przypisane są dodatkowe kody sterujące, tzw. C1 (faktycznie są nieużywane). * ISO 8859-1 (Latin-1) - alfabet łaciński dla Europy zachodniej * ISO 8859-2 (Latin-2) - łaciński dla Europy środkowej i wschodniej, również odpowiednia Polska Norma * ISO 8859-3 (Latin-3) - łaciński dla Europy południowej * ISO 8859-4 (Latin-4) - łaciński dla Europy północnej * ISO 8859-5 (Cyrillic) - dla cyrylicy * ISO 8859-6 (Arabic) - dla alfabetu arabskiego * ISO 8859-7 (Greek) - dla alfabetu greckiego * ISO 8859-8 (Hebrew) - dla alfabetu hebrajskiego * ISO 8859-9 (Latin-5) * ISO 8859-10 (Latin-6) * ISO 8859-11 (Thai) - dla alfabetu tajskiego * ISO 8859-12 - brak * ISO 8859-13 (Latin-7) * ISO 8859-14 (Latin-8) * ISO 8859-15 (Latin-9) - z ISO 8859-1 usunięto kilka rzadko używanych znaków i wprowadzono znak euro oraz litery Š, š, Ž, ž, Œ, œ oraz Ÿ * ISO 8859-16 (Latin-10) - łaciński dla Europy środkowej - zmodyfikowany ISO 8859-2 ze znakiem euro i dodatkowymi literami dla kilku języków. Polskie litery są obecne w ISO-8859-2, ISO-8859-13 i ISO-8859-16. Tylko ISO-8859-13 i ISO-8859-16 zawierają prawidłowe cudzysłowy stosowane w języku polskim zgodnie z normą („ i ”), których brak jest w ISO-8859-2. Litery Ą, ą, Ę, i ę istnieją również w ISO-8859-4 i ISO-8859-10 (w tym ostatnim obecne są również Ó i ó).