Imigranci włoscy w USA

Amerykanie pochodzenia włoskiego (ang. Italian Americans) – obywatele Stanów Zjednoczonych posiadający włoskich przodków lub włoscy imigranci do USA. Na początku Włosi przybywali do Ameryki w małych grupach, na fali ruchów rewolucyjnych w 1848 i 1861. Główny okres imigracji włoskiej przypadł na lata 1880–1960. Wielu z imigrantów było słabo wykształconymi chłopami z południa Włoch i Sycylii, od 1890 do 1900 przybyło ich 655 tys. 888. Głównym powodem migracji była sytuacja ekonomiczna w ojczyźnie (południe Włoch i Sycylia są do dzisiaj ubogimi regionami). Imigranci osiedlali się w okolicach, dzielnicach zwanych Little Italy (Małe Włochy), koncentrując swoją obecność na tych obszarach i tworząc etniczne enklawy w środku amerykańskich metropolii. Enklawy umożliwiały rodakom wspólną integrację, dawały poczucie wspólnoty i prowadziły do podtrzymywania i rozwijania etnicznej kultury i tradycji, jak religia katolicka, kult rodziny, czy tak ważna i znana na świecie kuchnia włoska (powstawało wiele restauracji, pizzerii i sklepików z rodzimymi specjałami, które z czasem zyskiwały także na popularności wśród innych Amerykanów i stały się głównym elementem wizerunku Włochów w powszechnej świadomości społecznej). Włoscy imigranci, w większości chłopi bez jakiegokolwiek wykształcenia, stawali się robotnikami potężnych fabryk rozwijającej się Ameryki, razem z Polakami, innymi Słowianami, czy Żydami byli siłą roboczą i napędową szaleńczego rozwoju Nowego Świata na początku XX wieku, pracowali w kopalniach, hutach, fabrykach samochodów i fabrykach broni, byli dokerami i sprzątaczami, piekarzami i handlarzami. Ich dzielnice przypominały slumsy z żałosnymi warunkami mieszkaniowymi i sanitarnymi, rozpowszechniona była gruźlica. Fale imigracji początków XX wieku zatrzymał wybuch I wojny światowej, a Włosi stali się w USA częstym obiektem ruchów antykatolickich i antyimigracyjnych, byli ofiarami dyskryminacji, a nawet przemocy (dochodziło do linczowania). Do roku 1978 do Stanów Zjednoczonych przybyło 5,3 mln Włochów, z czego 2 mln w latach 1900–1914. Ok 1/3 z nich planowała pobyt czasowy, w celu zarobienia pieniędzy i powrotu do domu (byli zwani przelotnymi ptakami). Wróciła ok. 1/4, reszta zdecydowała się pozostać w Ameryce lub zatrzymała ich wojna. W czasie II wojny światowej internowano do zamkniętych obozów i obszarów ok. 10 tys. Włochów z Zachodniego Wybrzeża USA (a 600 tys. otrzymało status wrogiego rezydenta), jako obywateli wrogiego państwa włoskiego pod dyktaturą faszystowską (podobna sytuacja dot. np. Japończyków, jednak na o wiele większą skalę). Około 1,2 mln Amerykanów włoskiego pochodzenia służyło w armii USA w czasie II wojny światowej (stanowi to 7,5% z 16 mln wszystkich amerykańskich żołnierzy walczących na arenach tej wojny).