Jan Heemskerk

Jan Heemskerk Azn. (Amsterdam, 30 juli 1818 – Den Haag, 9 oktober 1897) was een belangrijke Nederlandse politicus die tweemaal premier (1874-1877 en 1883-1888) was en driemaal minister van Binnenlandse Zaken. Hij begon zijn loopbaan als advocaat in Amsterdam en was later lid van de Hoge Raad en Raad van State. Jan Heemskerk Azn. (Abrahamszoon) was aanvankelijk gematigd liberaal Tweede Kamerlid voor de gemeente Amsterdam. Hij werd in de loop der jaren steeds conservatiever. Heemskerk speelde een voorname rol in de conflictenperiode (1866-1868), waarbij kabinet en koning de strijd aanbonden met de Tweede Kamer. Heemskerk bracht in zijn tweede periode als minister belangrijke wetten tot stand zoals de , de Hinderwet en de Spoorwegwet. In 1887 verdedigde hij behendig een Grondwetsherziening die de weg opende voor uitbreiding van het (mannen)kiesrecht. Heemskerk was enige tijd raadsheer in de Hoge Raad der Nederlanden. Hij was de vader van de antirevolutionaire politicus en voorzitter van de ministerraad Theo Heemskerk. Jan Heemskerk droeg het Grootkruis in de Orde van de Eikenkroon. Hij viel op door zijn grote politieke soepelheid, vindingrijkheid, welsprekendheid en tact. Hij was Remonstrants, gedoopt op 27 augustus 1818 in Amsterdam.