Karin Daan

De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk. De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt. De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren. De woon- en werkruimte van Karin Daan (Gennep, 1944) bevindt zich op een, voor de Nederlandse kunst, historische locatie. In 1980 betrok ze de etage boven de ruimte waarin Wies Smals (1939-1983) in 1974 kunstcentrum De Appel begon. In dat pakhuis aan de Amsterdamse Brouwersgracht houdt Karin Daan zich nu bezig met het archiveren van haar geschiedenis. ‘Ik ben geen kunstenaar, maar een ontwerper van werken in de publieke ruimte, en die praktijk heb ik in 2010 achter me gelaten, toen ik stopte als adviseur beeldende kunst bij Kunst en Bedrijf.’ Dat neemt niet weg dat Karin Daan in de Nederlandse kunst een grote naam is dankzij haar monumentale werken waarvan het Homomonument aan de Westermarkt in Amsterdam het bekendst is. Ik werd geboren op 25 september 1944 in de schuilkelder omringd door zesentwintig mensen, toen mijn ouders vanwege de geallieerde invasie hun huis in Plasmolen hadden verlaten. Ik was de eerste dochter in een gezin van zeven kinderen. Ik was het vijfde kind en ik heb een boek waarin staat dat vijfde kinderen vaak homoseksueel zijn, haha. Ik heb vier oudere broers, en een jongere broer en zus. Ik heb ook nog een halfbroer, die is net zo oud als ik, uit een buitenechtelijke relatie van mijn vader die een womanizer was en mijn moeder meteen vertelde dat ze niet de enige vrouw in zijn leven zou zijn en dat heeft ze geaccepteerd. Mijn moeder, Tietske Stiemens [1906-1993, AdV], had in Amsterdam medicijnen gestudeerd en won op jonge leeftijd al een wetenschappelijke prijs en was voorbestemd voor een bijzondere carrière, maar het liep anders. Ze won een lot uit de loterij en kocht een auto. Meteen tijdens de eerste rit kreeg ze een ongeluk en liep een dubbele kaakfractuur op. Bovendien kreeg ze tuberculose en moest zes jaar kuren en ontmoette in die tijd mijn vader op wie ze verliefd werd. Mijn vader, Albert Daan [1900-1988, AdV] was longarts en radioloog met een intellectuele, culturele en filosofische belangstelling. Hij werd districtsarts van het consultatiebureau in Zutphen en was actief lid van het Humanistisch Verbond. Mijn moeder was atheïst. We woonden in een groot huis in Wilp, aan de Gelderse kant van de IJssel, en wij kinderen konden allemaal goed leren en gingen naar het gymnasium en daarna studeren. Je kwam daar op de afdeling Monumentaal Nieuwe Stijl terecht, onder leiding van Berend Hendriks en Peter Struycken, te midden van allemaal jongens zoals Bas Maters, Jan Hein Daniëls, Eugène Terwindt en anderen. Welke positie nam je in? De opleiding was me op het lijf geschreven en ik maakte er volwaardig deel van uit. Ik was van huis uit gewend om me in een mannenomgeving staande te houden. Het was wel een macho-gemeenschap, die Arnhemse School. Ik was erg gemotiveerd en leerde een vak. Ik was een van de beste studenten. Mijn scriptie schreef ik over het Apollinische en Dionysische in de kunst en ik won de academieprijs samen met John van Straten, een student grafische vormgeving, met ons dierentuin-ontwerp voor Ouwehands Dierenpark in Rhenen dat helemaal uit cirkels was opgebouwd, zodat de dieren niet in een hoek konden worden gedreven. Daar was veel lof voor. Voor het eerst van mijn leven was ik gewoon goed en geen kneus of een kind van de melkboer. Peter Stru