Styl kerczeński

Styl kerczeński – sposób zdobienia wyrobów ceramicznych w greckim malarstwie wazowym IV wieku p.n.e. Styl ten charakteryzowało przede wszystkim odejście od dotychczasowej różnorodności kształtów naczyń. Przeważają w nim formy łatwe i proste w wykonaniu. Zarazem w sprzeczności z prostotą kształtów waz stoi ich staranna dekoracja, nacechowana bardzo przemyślaną kompozycją. Artyści dekorowali naczynia scenami wielofigurowymi i dość swobodnie operowali wieloma planami. Postacie dzielono na pierwszoplanowe i drugoplanowe, co dodatkowo podkreślano przy pomocy barwy białej. W porównaniu z poprzednim stuleciem znacznemu pogorszeniu uległ rysunek, podobnie jak jakość wykonania waz. Dekoracyjny pokost zatracił swą czerń i stał się rozrzedzony, brunatny, co usiłowano zastąpić przesadną kolorystyką przedstawień. Okres ten (ok. 380-320 rok p.n.e.) był ostatnim wzlotem attyckiej sztuki ceramicznej. Pierwszym znanym artystą tworzącym w tej stylistyce był , którego oprócz dobrej kompozycji cechowało poprawne przedstawienie ruchu. Do przedstawicieli tego stylu należy też , wyróżniający się nadmiernym stosowaniem barwy białej (na trzy postacie dwie są pobielone). Przykład twórczości znajduje się w posiadaniu Muzeum Narodowego w Warszawie: na obustronnie dekorowanej pelike jedno pole przedstawia Amazonkę, a drugie . Z końcem IV stulecia p.n.e. działalność warsztatów attyckich dekorujących malarsko naczynia ustała niemal całkowicie, a ich wyrób przeniósł się do kolonizowanych ośrodków greckich w Italii, które wytworzyły odrębne cechy stylistyczne.