Klasyfikacja Killipa-Kimballa

Klasyfikacja Killipa-Kimballa – klasyfikacja opracowana dla oceny niewydolności serca w świeżym zawale mięśnia sercowego. Przedstawiona przez T. Killipa i J.T. Kimballa w 1968 roku na łamach American Journal of Cardiology. Obejmuje ona 4 stopnie: * I – nie ma niewydolności serca, bez cech zastoju w krążeniu płucnym ani III tonu serca * II – niewydolność serca, zastój poniżej dolnych kątów łopatek objawiający się wilgotnymi rzężeniami i (lub) III ton serca * III – pełnoobjawowy obrzęk płuc, rzężenia nad obszarem większym niż połowa płuc * IV – wstrząs kardiogenny, hipotensja (ciśnienie tętnicze skurczowe ≤90 mm Hg) i cechy hipoperfuzji obwodowej (oliguria, sinica, zlewne poty). Skala ta jest ważnym narzędziem pozwalającym na określenie ryzyka zgonu wewnątrzszpitalnego, które rośnie wraz z kolejnymi stopniami (I-6%, II-30%, III-40%, IV-80-90%). Umożliwia również wybór właściwego leczenia.