Kurt Martti Wallenius

Kurt Martti Wallenius (ur. 25 lipca 1893 w Kuopio, zm. 3 maja 1984 w Helsinkach) – fiński wojskowy, generał, skrajnie prawicowy działacz polityczny, pisarz wojskowy. Podczas I wojny światowej przyjechał na początku 1915 r. do Niemiec, gdzie wstąpił do 27 Królewskiego Pruskiego Batalionu Jegrów. Uczestniczył w walkach z Rosjanami na północnym odcinku frontu wschodniego. W lutym 1918 r. wraz z pozostałymi jegrami powrócił do Finlandii. Wziął udział w fińskiej wojnie domowej po stronie Białych Finów. Dowodził plutonem w składzie oddziału, działającego w rejonie Tervola i Tornio. W Laponii spotkał hodowcę reniferów , z którym objechał całą krainę. Następnie objął dowództwo oddziałów działających w rejonie i Kuusamo. Od marca do lipca 1918 r. dowodził północną grupą wojskową, która w czasie ekspedycji wschodniokarelskiej wkroczyła do Wschodniej Karelii, dochodząc do miasta Kem. Po zakończeniu wojny domowej objął dowództwo oddziałów w Północno-Zachodniej Finlandii. Dowodził Pułkiem „Salla” i 1 Pułkiem Straży Granicznej. W latach 20. został attaché wojskowym w Berlinie. W 1930 r. awansował do stopnia generała majora. Po powrocie do Finlandii zaangażował się w działalność skrajnie prawicowego Ruchu Lapua, obejmując funkcję sekretarza generalnego. Oskarżono go o porwanie i pobicie b. pierwszego prezydenta Kaarlo Juho Ståhlberga, ale został uwolniony ze wszystkich oskarżeń. Pod koniec lutego 1932 r. uczestniczył w nieudanym zamachu stanu, zwanym . Po aresztowaniu został skazany na karę ponad 1 roku więzienia. Podczas wojny zimowej 1939-1940 dowodził wojskami fińskimi w Laponii zgrupowani w ramach Grupy Lapońskiej. Powstrzymały one ofensywę Armii Czerwonej pod Salla i Petsamo. Po ustabilizowaniu frontu gen. K.M. Wallenius w lutym 1940 r. przekazał dowództwo dowodzącemu Szwedzkiemu Korpusowi Ochotniczemu gen. Ernstowi Linderowi. Fińskie oddziały gen. K.M. Walleniusa zostały przerzucone nad zachodnie wybrzeże , gdzie Sowieci przekroczyli zamarzniętą zatokę. Generał K.M. Wallenius nie poradził sobie w tak ciężkiej sytuacji militarnej, w związku z czym w pierwszych dniach marca został zmieniony przez gen. Karla Lennarta Oescha i przeniesiony do rezerwy. Po wybuchu wojny kontynuacyjnej w czerwcu 1941 r., zgłosił się do czynnej służby wojskowej, ale jego oferta została odrzucona. Do końca życia mieszkał w Rovaniemi, pisząc książki i artykuły z zakresu historii wojskowości.