Mikałaj Ułaszczyk

Mikałaj Ułaszczyk, biał. Мікалай Мікалаевіч Улашчык (ur. 14 lutego 1906 w Wickowszczyźnie koło Mińska, zm. 14 listopada 1986 w Moskwie) – białoruski historyk, tłumacz i prozaik, znawca historii Wielkiego Księstwa Litewskiego. Urodził się w zamożnej rodzinie chłopskiej. W latach 1924-30 pracował w Białoruskiej Bibliotece Państwowej w Mińsku i Izbie Książki Białoruskiej SRR. Od 1924 roku publikował swoje utwory. W 1929 roku zakończył studia na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym. 16 czerwca 1930 roku został aresztowany przez NKWD jako rzekomy działacz Związku Wyzwolenia Białorusi. W 1931 roku sąd skazał go na pięcioletnią zsyłkę do obwodu wiackiego. Aresztowany ponownie w 1932 roku i zesłany na Sybir. Po zwolnieniu w 1935 roku pracował jako nauczyciel historii i geografii w rosyjskich szkołach. W 1939 roku przeprowadził się do Leningradu, gdzie ponownie go aresztowano w 1941 roku i zesłano w rejon Czelabińska. Od 1948 roku wykładał w Uniwersytecie Moskiewskim. Jeszcze raz aresztowany w 1950 roku i zesłany do obwodu kirowskiego. Zwolniono go w 1955 roku. Podjął pracę w Instytucie Historii Akademii Nauk ZSRR, w którym pozostał aż do śmierci.