Bloedbad van Nanking

Het Bloedbad van Nanking of Bloedbad van Nanjing (vereenvoudigd Chinees: 南京大屠杀; traditioneel Chinees: 南京大屠殺; pinyin: Nánjīng dà túshā) is een grootschalige massamoord aangericht door het Japanse Keizerlijke Leger tijdens de Tweede Chinees-Japanse Oorlog. Het bloedbad begon na de inname door Japan van de toenmalige Chinese hoofdstad Nanjing (vroeger ook Nanking genoemd), na een beleg op 13 december 1937. De gebeurtenis staat ook bekend als de "verkrachting van Nanjing”. Een einde is niet goed aan te geven, maar de slachting duurde voort tot aan begin februari 1938. Tijdens de bezetting van Nanjing beging het Japanse Keizerlijke Leger ontelbare misdaden, zoals verkrachtingen, plunderingen, brandstichtingen en moord op krijgsgevangenen en burgers. Hoewel de executies begonnen onder het voorwendsel om als burgers verklede Chinese soldaten te elimineren, vielen er zeer veel slachtoffers onder de burgerbevolking. Veel mannen werden bewust ten onrechte geïdentificeerd als soldaat en nadat het moorden eenmaal was begonnen, werden er willekeurig mensen vermoord. Hierdoor werden ook talloze vrouwen en kinderen slachtoffer. Het onderwerp zelf en de schaal waarop de moordpartijen plaatsvonden is nog steeds het onderwerp van fel debat tussen Japan en China. In China wordt het aantal burgerslachtoffers geschat op 300 000.Japanse schattingen lopen uiteen: van 100 000 tot 200 000. Sommige extremisten beweren zelfs dat er slechts enkele honderden burgers zijn gedood of dat er geen bloedbad heeft plaatsgevonden. Over het algemeen erkennen Westerse landen de schatting van 300 000 doden.Gedeeltelijk is dit te danken aan ooggetuigenverslagen en bewaard gebleven foto's en archeologisch onderzoek. Op basis hiervan achtte het Proces van Tokio het bloedbad bewezen. Het succes van Iris Changs De verkrachting van Nanking versterkte de bekendheid van het bloedbad in het Westen en de schatting van 300 000 doden. Discussies over de massamoord zorgen nog steeds voor spanningen in de relatie tussen Japan en China.