Nieuw-Beerta

Nieuw Beerta is een wegdorp dat is ontstaan nadat in 1657 door de aanleg van de Schanskerdijk kwelderland was ingepolderd. Het cultiveren is voortvarend aangepakt, want al in 1665 maakte Nieuw Beerta zich met de bouw van een eigen kerkje los van Beerta. In 1689 werd het kerkje al herbouwd. De namen van de polders aan weerszijden zijn nogal verwarrend. Ten zuiden liggen de Uiterdijken, dit zijn buiten de Hamdijk (1605) liggende landen, en ten noorden liggen de Binnenlanden, deze liggen weer binnen de later aangelegde Schanskerdijk (1657). In deze polders staan aan de licht meanderende Hoofdweg monumentale boerenplaatsen. Bij de kerk liggen haaks hierop straten met lintbebouwing van arbeiderswoningen: aan de Molenlaan, hier zien we ook naoorlogse volkshuisvesting, de J.F. Zijlkerstraat en de Oostlaan. De dorpskerk is van een voorname eenvoud. De zaalkerk met driezijdige sluiting is in 1859 gebouwd naar ontwerp van E. van der Voort. Het muurwerk is met lisenen geleed en er zitten rondboogvensters met ijzeren traceringen in. De inzwenkende voorgevel gaat met daklijsten over in een toren met een lantaarn met koepeldak. Op het oude kerkhof staan en liggen nog wat grafmonumenten; achter de kerk ligt de begraafplaats met een grote verzameling zerken en monumenten.