Języki oceaniczne

Języki oceaniczne (języki wschodnioaustronezyjskie) – podrodzina języków austronezyjskich, którymi posługuje się około 2–2,5 mln rdzennych mieszkańców wysp Oceanii. Do głównych zespołów języków oceanicznych zaliczają się języki mikronezyjskie i języki polinezyjskie. Poszczególnymi językami tej grupy posługuje się zazwyczaj kilka-kilkadziesiąt tysięcy osób, zamieszkujących wyspę lub archipelag. Do najczęściej używanych należą języki: fidżyjski (300 tys. – blisko spokrewniony z polinezyjskimi), samoański (235 tys.) oraz maoryski, tahitański, tonga i tolai (po 100 tys.). R. Blust (1978) stwierdził, że są najbliżej spokrewnione z językami halmahersko-zachodnionowogwinejskimi, które to tworzą równoległą gałąź rodziny austronezyjskiej. Klasyfikacja języków oceanicznych: języki austronezyjskiejęzyki malajsko-polinezyjskiejęzyki malajsko-polinezyjskie centralno-wschodniejęzyki malajsko-polinezyjskie wschodniejęzyki oceaniczne (2,2 mln)języki mikronezyjskie (170 tys.) * yap (5 tys.) * karoliński (5 tys.) * kiribati (gilbertański) (70 tys.) * kusajski (4 tys.) * marszalski (25 tys.) * nauruański (6 tys.) * * ponape (20 tys.) * chuuk (30 tys.) * ulithifidżyjski (350 tys.)języki polinezyjskie (1 mln) * hawajski (2 tys.) * * maoryski (100 tys.) * markiski (5 tys.) * niue (10 tys.) * rapanui * rarotonga * samoański (235 tys.) * tahitański (100 tys.) * tokelau (1,7 tys.) * tonga (100 tys.) * tuamotu (10 tys.) * tuvalu (8 tys.)