Flotylla Pińska

Pińska Flotylla Wojenna (ros. Пинская военная флотилия) – radziecka flotylla rzeczna z okresu II wojny światowej. Flotylla została utworzona 17 lipca 1941 roku dla działań na rzekach Prypeć i Dniepr, z byłej Flotylli Dnieprzańskiej, pozbawionej części okrętów, które przeszły na Dunaj. W jej skład weszły w dużej części zdobyte i wyremontowane polskie jednostki, z dawnej polskiej Flotylli Rzecznej w Pińsku. W skład flotylli weszło 27 jednostek pływających, eskadra lotnicza, dywizjon przeciwlotniczy i kompania piechoty morskiej. Główną bazą był Pińsk, a tyłową – Kijów. Od lipca 1941 roku główną bazą był Kijów. Początkowa organizacja Flotylli Pińskiej: * sztab i dowództwo (w Pińsku) * dywizjon monitorów: 5 monitorów („Smoleńsk”, „Winnica”, „Witebsk”, „Bobrujsk”, „Żitomir” – dawne polskie) * dywizjon kutrów uzbrojonych: 14 kutrów * dywizjon trałowców-minowców: 6 jednostek * 1 kanonierka * oddział (6 gliserów) * rozpoznawcza eskadra lotnictwa * oddział szkolny (w Kijowie): 2 monitory („Lewaczew” i „Flagin” – o większym zanurzeniu), 2 kanonierki, 1 trałowiec, oddział kutrów pancernych (6 kutrów) Po ataku Niemiec na ZSRR flotylla została uzupełniona zmobilizowanymi i uzbrojonymi łodziami i kutrami (na dzień 30 czerwca w skład wchodziły 53 jednostki). Do 11 lipca 1941 jej siły były rozdzielone na trzy oddziały: * Briański – oddział współdziałał z 21 Armią, * Prypecki (w składzie Frontu Zachodniego) – oddział współdziałał z 4 i 5 Armią, * Dnieprzański w składzie Frontu Południowo-Zachodniego – oddział współdziałał z 26 i 38 Armią.