Pratfall effect

In de sociale psychologie is het pratfall-effect de neiging van interpersoonlijke aantrekkingskracht om toe te nemen of te verminderen nadat een persoon een fout maakt, afhankelijk van het waargenomen vermogen van de persoon om in algemene zin goed te presteren. Een persoon die als zeer bekwaam wordt gezien, wordt na het plegen van een blunder als aantrekkelijker beschouwd, terwijl iemand die gemiddeld bekwaam wordt gezien als minder sympathiek wordt beschouwd. Oorspronkelijk beschreven in 1966 door Elliot Aronson, zijn sindsdien talloze onderzoeken uitgevoerd om de effecten van geslacht, eigenwaarde en ernst van de blunder op de verandering in aantrekkelijkheid of sympathie te isoleren. Soms aangeduid als het smetseffect wanneer het gebruikt wordt als een vorm van marketing, worden veralgemeningen van het pratfall-effect vaak gebruikt om contra-intuïtieve voordelen te beschrijven, die voortkomen uit het maken van fouten.