Raf Simons

Sportswear domineert vandaag het modebeeld, maar zit al veel langer verscholen in de collecties van vooruitstrevende ontwerpers zoals Raf Simons. Deze blogpost gaat dieper in op enkele van zijn silhouetten en ontleedt hun relatie met sport. De collecties van Raf Simons zijn een lust voor oog, gemoed en brein. Sinds zijn debuut in 1995 is zijn invloed op de hedendaagse mannenmode onmiskenbaar: hij introduceerde niet alleen nieuwe stijlen, maar ook symbolen en vormen. Muziek, jeugd en subculturen, moderne kunst, architectuur en design dialogeren en creëren naast én tegenover elkaar nieuwe betekenissen en verhalen.1 Simons’ interesse in de jeugdige subculturen van vroeger en nu is bekend. Zijn shows overvallen de toeschouwers met die typische zoektocht naar een identiteit in een wereld die vreemd aanvoelt, waarin de jeugd zich verenigt en zich uit door haar kledingstijl, haar identificatie met personaliteiten en met muziekgenres en haar hoop op een andere realiteit. Behalve zijn slanke pakken uit de beginperiode bepalen de mouwloze tops, brede broeken, oversized en gelaagde silhouetten, en onopvallende items uit de streetwear Simons’ signatuur.2 Deze blogpost gaat dieper in op enkele van zijn silhouetten en ontleedt hun relatie met sport. Sportswear domineert vandaag het modebeeld, maar zit al veel langer verscholen in de collecties van vooruitstrevende ontwerpers zoals Simons. De oorsprong van de individuele stukken is divers. Ze hebben een lange of korte band met sport en vrijetijd, maar zijn meestal, zoals wij ze nu kennen, gelieerd aan rebellie of non-conformistische denkbeelden. Een lichtblauw mouwloos T-shirt met onafgewerkte mouw- en halsuitsnijdingen, dat het midden houdt tussen een gescheurde rockshirt en een basketbalshirt, op een soepel vallende brede leren trainingsbroek met elastiek in de taille en witte turnschoenen: dit is een vroeg silhouet van Raf Simons uit de lente/zomercollectie Kinetic Youth voor 1999. Het ensemble wordt afgewerkt met een oversized blazer met rafelige armsgaten, alsof de mouwen werden afgeknipt. De functionele en comfortabele trainingsbroek wordt door Raf Simons herwerkt tot een leren, minder transpiratieabsorberende uitvoering. De joggingbroek is in de jaren 1920 uitgevonden door Émile Camuset, de oprichter van Le Coq Sportif. Het is dan nog een broek in jersey die de atleten tussen sportprestaties door dragen om de spieren warm te houden. Lange tijd dient de broek enkel een sportief doel, maar door de stijgende populariteit van sport en de hang naar een getraind lichaam verschijnen vanaf de jaren 1970 de joggingbroek en de tweedelige variant, het trainingspak, in het straatbeeld.3 Tijdens de jaren 1980 vinden ze hun weg naar de mainstreammode als een statussymbool voor de succesvolle hardwerkende man, die lichaam en geest fit houdt en fortuin maakt. Het pak is comfortabel, gemakkelijk verkrijgbaar en relatief goedkoop – afhankelijk van het merk – en wordt niet enkel binnen een sportieve context gebruikt. Diverse subculturen uiten zich als groep via het ensemble. Midden jaren 1980 dragen de bandleden van Run-DMC, maar ook andere hiphopartiesten, het oldskool trainingspak van Adidas refererend aan de Afrikaans-Amerikaanse atleten Tommie Smith en John Carlos en hun Black Powergroet tijdens de Olympische Spelen van 1968.4 De Britse voetbalgerichte casuals, een subcultuur die eind jaren 1970 in Groot-Brittannië ontstond, steunen in de jaren 1980 en 1990 hun favoriete voetbalploegen tijdens buitenlandse toernooien onder meer in pakken met merken als Fila en Sergio Tacchini. Die comfortabele outfit, die tot een soort stedelijk uniform evolueert, wordt door uiteenlopende ontwerpers gretig overgenomen en geherinterpreteerd in hun collecties. De resultaten zijn vaak helemaal onttrokken aan hun initiële, praktische functie. De verhoudingen voor deze Kinetic Youth-collectie – slank bovenaan een breed onderaan – ontleent Raf Simons aan de cultuur van de ravers, of nog beter, van de miskende gabb