Rikken Seiyūkai

Rikken Seiyūkai (jap. 立憲政友会 Konstytucyjne Stowarzyszenie Przyjaciół Polityki) – jedna z głównych partii politycznych w przedwojennej Japonii. Powszechnie używano też jej skróconej nazwy Seiyūkai. Partia została założona 15 września 1900 roku przez prorządowych biurokratów oraz frakcję , która odłączyła się od partii Kenseitō (jap. 憲政党 Kenseitō). Przewodniczącym nowej partii został Hirobumi Itō – jeden z najważniejszych japońskich polityków i trzykrotny już wówczas premier Japonii. W latach 1900–1921 Rikken Seiyūkai była najpotężniejszą partią polityczną Japonii. Pomimo że jej członkowie mieli liberalne korzenie, skupiła się na konserwatywnych wartościach. Aby zdobyć jak największe poparcie w wyborach, nie wahała się zrezygnować z niepopularnych reform, a do sukcesu wykorzystać poparcie biurokratów i militarystów. Jej największym przeciwnikiem na scenie politycznej była (jap. 立憲民政党 Konstytucyjna Partia Rządów Demokratycznych). W roku 1920 partia osiągnęła szczyt swojej popularności. Po zamordowaniu jej lidera, Takashiego Hary w 1921 roku, wielu jej członków zdecydowało się na odejście, głównie do liberalnej (jap. 政友本党 Prawdziwa Partia Przyjaciół Polityki). Pomimo tego zachowała ona nadal siłę, by sformować samodzielnie piąty z kolei gabinet z generałem Gi’ichi Tanaką jako premierem. W 1929 roku Seiyūkai musiała oddać władzę głównemu rywalowi – Minseitō, ale po zamachu na nowego premiera Osachiego Hamaguchi i niepodołaniu obowiązkom przez jego następcę , odzyskała władzę w 1931 roku. Nowy rząd, wyłoniony po wygranych przez Seiyūkai wyborach pod przewodnictwem Tsuyoshiego Inukai, próbował wprowadzić szereg reform w celu ożywienia japońskiej gospodarki, m.in. poprzez wprowadzenie zmiennej stopy jena. Jednak nie dane mu było dokończyć pracy – 15 maja 1932 roku doszło do kolejnego zamachu na premiera, a następstwem tego był kolejny rozłam w partii. Od 1938 roku politycy, a przede wszystkim Fumimaro Konoe, dążyli do stworzenia nowego systemu (shin-taisei), który zjednoczyłby Japończyków we wspólnym działaniu dla kraju. Wysiłki te nasiliły się w 1940 roku, gdy Konoe ponownie został premierem. W rezultacie wszystkie partie polityczne rozwiązały się i utworzono Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej (jap. 大政翼賛会 Taisei Yokusankai), z premierem jako jego szefem. Wbrew założeniom nie stało się ono silną partią polityczną, ale biurokratycznym narzędziem indoktrynacji i kontroli społeczeństwa.