Robert Bevan

Robert Polhill Bevan (ur. 5 sierpnia 1865 w Hove, zm. 8 lipca 1925 w Londynie) – angielski malarz i litograf. Założyciel Grupy Camden Town, Grupy London i Cumberland Market Group. Urodził się w rodzinie kwakrów, mając siedemnaście lat opuścił Walię i zamieszkał w Londynie. Pierwszym nauczycielem rysunku był , który przygotował Roberta do studiów w . Rozpoczął je w 1888, aby po dwóch latach wyjechać do Paryża i wstąpić do Académie Julian. W tym samym roku po raz pierwszy zachęcony przez przyjaciela Erica Forbes-Robertsona odwiedził Bretanię i zatrzymał się w Pont-Aven. Po raz kolejny przebywał tam jesienią 1891 przed wyjazdem do Maroka, w drodze do Madrytu, gdzie planował zapoznać się z twórczością Diego Velázqueza i Francisca Goi z pierwszej ręki. Podróż odbywał w towarzystwie Josepha Crawhalla i George'a Denholma Armoura, którzy zarzucali mu, że wolał polować na lisy niż wybierać się z nimi na wspólne plenery. Z Maroka powrócił do Bretanii w 1893, mimo braku dowodów na spotkanie artysty z Vincentem van Goghem na tek okres datuje się początek podobnego przedstawiania krajobrazów bretońskich i sposobu malowania roślinności. Był zaprzyjaźniony z Paulem Gauguinem, z którym wymieniał swoje doświadczenia artystyczne oraz z Augustem Renoirem, od którego zaczerpnął sposób malowania koni. W obrazach powstałych w Pont-Aven widać wyraźny wpływ syntetyzmu. Latem 1897 był w Jersey świadkiem na ślubie swojego przyjaciela Erica Forbes-Robertsona z Polką, Janiną Flamm, i na tej uroczystości poznał malarkę Stanisławę de Karłowską, którą poślubił 9 grudnia tego samego roku w Warszawie. Para miała dwoje dzieci, córkę Edith Halinę ur. 1898 (zamężną z Charlesem Baty) i syna ur. 1901. Stanisława de Karłowska odziedziczyła ziemie we Wszeliwach, w okolicach Łowicza, w Polsce i Bevanowie spędzali tam wakacje, jest pewne, że byli tam w 1901, 1903 i 1904. Ten czas Robert Bevan poświęcał na plenery malarskie i tworzył jedne z najbardziej barwnych obrazów w swojej twórczości, z sukcesem prowadził próby nad czystością stosowanych barw, co doprowadziło w 1904 jego styl do wdrożenia zasad fowizmu. Pierwsza wystawa indywidualna w 1905 przedstawiała obrazy namalowane w stylu, który dopiero miał stać się powszechnie stosowany. Takie wyprzedzenie swoich czasów sprawiło, że wystawa została pominięta przez krytyków, a co za tym nie przyniosła sukcesu komercyjnego. Kolejna wystawa, w której uczestniczył, miała miejsce w 1908, pokazane wówczas obrazy Bevana posiadały paletę barw typową dla dywizjonizmu i puentylizmu. W tym samym roku artysta przekazał pięć swoich prac do na wystawę w Albert Hall, aby pokazać swoją twórczość stowarzyszeniu założonemu przez , aby promować artystów progresywnych na zasadach podobnych do francuskiego . Twórczość Bevana została zauważona przez i Spencera Gore, którzy zachęcili go, aby przyłączył się do stworzonej przez . Sickert głosił pogląd, że należy malować to, co naprawdę artystę interesuje, Bevan stworzył wówczas serię obrazów z dorożkami. W 1911 padł pomysł, aby założyć nowe ugrupowanie, które będzie skupiało część artystów z Fitzroy Street Group, w ten sposób powstała . Grupa nie istniała długo, po trzech nieudanych finansowo wystawach właściciel Carfax Gallery odmówił dalszego wystawiania prac, poza obrazami wybranych twórców. W 1913 Contemporary Art Society na zlecenie zakupiło obraz Bevana „Dorożkarze nocą”. Jesienią 1913 prowadzący Goupil Gallery zaproponował artystom powierzchnię wystawową pod warunkiem, że grupa twórców się rozszerzy i zmieni nazwę. W ten sposób powstała , przewodniczącym został , sekretarzem, a Bevan skarbnikiem. Od kwietnia 1914 do września 1915 Robert Bevan wynajmował studio przy Cumberland Market w dzielnicy Camden Town, gdzie grupa malarzy określająca się jako „Cumberland Market Group” spotykała się w sobotnie popołudnia i wspólnie tworzyła. Ich prace zostały wystawione w Goupil Gallery w maju 1915. W późniejszym czasie dołączyli i . Do wybuchu I wojny światowej Bevan prowadził uregulowany cykl życia, wakacje spędzał w Polsce lub w Susseksie, a resztę roku w Londynie, po wybuchu wojny otrzymał zaproszenie od , aby spędzić czas w Bolham na wzgórzach Blackdown Hills na granicy hrabstw Devon i Somerset. Od tego czasu do końca życia Robert Bevan powracał tam, aby malować pejzaże. W Londynie nadal tworzył sceny uliczne z okolic St John's Wood i Belsize Park i cieszyły się one lepszym przyjęciem u krytyków niż pejzaże z Bolham. Po dwudziestoletniej przerwie powrócił do tworzenia litografii, które swoją dokładnością przypominały obrazy olejne. Po raz ostatni przebywał w Polsce w 1921, wtedy z rodziną odwiedził siostrę żony w Mydłowie. W 1922 Robert Bevan został członkiem , w tym czasie rozpoznano u niego nowotwór żołądka. Zmarł 8 lipca 1925 po operacji żołądka w wyniku komplikacji. Mimo ogromnego wkładu w sztukę brytyjską twórczość Roberta Bevana nie była doceniana do 1965, kiedy to w setną rocznicę urodzin artysty jego syn opublikował wspomnienia o ojcu i zorganizował szereg wystaw. Przedstawił artystę jako człowieka skromnego, powściągliwego i nieumiejącego wybić się do przodu. Opowiedział, że jego matka Stanisława de Karłowska-Bevan pozostawiła jemu i siostrze całą swoją spuściznę oraz tę część kolekcji dzieł ojca, której nie sprzedał i nie zniszczył za życia (Robert Bevan często niszczył niesprzedane prace). Swoją część spadku Robert Alexander Bevan przekazał w 1961 w depozyt do Ashmolean Museum w Oksfordzie, poza obrazami były tam litografie, grafiki i 27 ocalałych szkicowników. Prawnukiem Roberta Bevana jest , angielski historyk.