języki samojedzkie

Języki samojedzkie, rzadziej nazywane także językami samodyjskimi – podrodzina językowa w obrębie rodziny uralskiej. Są też próby kwestionowania tej klasyfikacji, polegające na uznawaniu języków samojedzkich za osobną rodzinę w obrębie ligi uralo-ałtajskiej. Języki samojedzkie występują w północnej Rosji (północno-wschodni skrawek Europy i północno-zachodnia Azja). Posługuje się nimi ok. 25–30 tys. ludzi, określanych jako Samojedzi lub Nieńcy. Obecnie w użyciu znajdują się 4 języki samojedzkie, są to: * język nieniecki (juracki) (ok. 23–27 tys. mówiących) * język nganasański (tawgi-samojedzki) (tawgijski) (ok. 500–1000 mówiących) * język eniecki (jenisej-samojedzki) (mniej niż 300 mówiących) * język selkupski (ostiak-samojedzki) (ok. 1,5–3 tys. mówiących) Spośród kilku wymarłych najbardziej znanym był język kamasyjski (sajan-samojedzki). Języki samojedzkie dzieli się na dwa geograficzne zespoły: i południowosamojedzki. Spośród używanych obecnie języków samojedzkich wszystkie poza selkupskim (ostiak-samojedzkim) należą do . Wymarłe języki samojedzkie należały do zespołu południowego. Z samojedzkimi być może spokrewnione są języki jukagirskie.