File:Books_and_Scroll_Ornament_with_Open_Book.png · Wikimedia Commons · See Wikimedia Commons
sonet
Sign in to saveA sonnet is a fixed poetic form with a structure traditionally consisting of fourteen lines adhering to a set rhyming scheme. The term derives from the Italian word sonetto (, from the Latin word sonus, ). Originating in 13th-century Sicily, the sonnet was in time taken up in many European-language areas, mainly to express romantic love at first, although eventually any subject was considered acceptable. Many formal variations were also introduced, including abandonment of the quatorzain limit – and even of rhyme altogether in modern times.
A sonnet is a fourteen-line poem with a specific rhyming pattern, a form that originated in 13th-century Sicily and spread throughout Europe. Though sonnets were traditionally used to express romantic love, they became a vehicle for exploring any subject matter, and modern poets have experimented with the form by varying its length, rhyme scheme, or abandoning rhyme entirely.
AI-generated from the Wikipedia summary — may contain errors.
Wikidata facts
- Subclass of
- forme fixe
- Has part
- verse
- Country of origin
- Kingdom of Sicily
Show 5 more facts
- topic's main category
- Category:Sonnets
- Commons category
- Sonnets
- time of discovery or invention
- 1300-00-00
- discoverer or inventor
- Giacomo da Lentini
- on focus list of Wikimedia project
- Wikipedia:Vital articles/Level/4
Sources (5)
via Wikidata · CC0
Article · Polski
Sonet – kunsztowna kompozycja poetyckiego utworu literackiego, złożona z 14 wersów zgrupowanych w dwóch czterowierszach (tetrastychach), rymowanych zwykle abba abba i dwóch trójwierszach (tercynach). Pierwsza zwrotka zwykle opisuje temat, druga odnosi go do podmiotu wiersza, a tercyny zawierają refleksję na jego temat. Forma ta ukształtowana została we Włoszech w XIII – XIV wieku na podstawie wzorów z poezji ludowej. Twórcą sonetu jest poeta szkoły sycylijskiej Iacopo (Giacomo) da Lentini. Po nim sonet rozwijali Guido Cavalcanti, Guido Guinizelli, Dante Alighieri i Francesco Petrarca. W okresie renesansu sonety pisał Michał Anioł; wymieniał sonety z Vittorią Colonną. W XV – XVI w. sonet upowszechnił się w całej Europie, stając się jedną z głównych form literackich odrodzenia, zwłaszcza w poezji francuskiej, np. Pierre’a Ronsarda i Joachima du Bellaya. W Hiszpanii sonety pisali m.in.: Juan Boscán Almogaver, Garcilaso de la Vega, w Portugalii: Francisco de Sá de Miranda i Luís de Camões, w Anglii – Thomas Wyatt, Henry Howard (Surrey), Philip Sidney, Edmund Spenser, William Szekspir i Samuel Daniel. W odmianie włoskiej sonetu dwie ostatnie zwrotki mają rymy podwójne (cdd cdc, cdc dcd itp.) tak ułożone, by nie można ich było zamienić na czterowiersz i dwuwiersz. W odmianie francuskiej, zapoczątkowanej w XVI wieku przez C. Marota, przy zachowaniu układu graficznego dwóch ostatnich zwrotek ich rymy układają się w czterowiersz i dwuwiersz (np. cdc dee). W odmianie angielskiej (sonet szekspirowski) wprowadzony został wizualny podział na trzy czterowierszowe zwrotki i jedną dwuwierszową oraz zmieniony został układ rymów w początkowych czterowierszach (abab cdcd efef gg). Angielski poeta romantyczny Percy Bysshe Shelley wprowadził sonet tercynowy (aba bcb cdc ded ee), stosując go w cyklu Oda do wiatru zachodniego. Cykl ten przełożył na język polski Jan Kasprowicz, który tercynowy model sonetu zastosował w swoim oryginalnym cyklu Cisza wieczorna.Sonety są zazwyczaj układane wierszem o średniej długości, zwłaszcza jedenastozgłoskowcem (włoski endecasillabo) lub trzynastozgłoskowcem (francuski aleksandryn). W literaturze angielskiej i w innych literaturach północnoeuropejskich w roli tworzywa sonetu występuje przeważnie pentametr jambiczny.Pierwsze sonety w poezji polskiej (Mikołaj Sęp Szarzyński) nawiązywały do wzorów francuskich, dopiero w XVII wieku ustaliła się ostatecznie włoska forma sonetu (Jan Andrzej Morsztyn). Włoski model sonetu stosował Sebastian Grabowiecki.Jednakże już u Jana Kochanowskiego można odnaleźć nawiązania do dwóch odmiennych form sonetu we Fraszkach, a mianowicie w utworach: Do Paniej (I, 97), Do Franciszka (II, 105), Do Stanisława Wapowskiego (III, 24). Powtórny rozkwit sonetu jako gatunku miał miejsce w romantyzmie (William Wordsworth, John Keats, Aleksander Puszkin, Heinrich Heine, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Stefan Garczyński, France Prešeren). Bogatą twórczość sonetową przyniósł francuski parnasizm (Charles Baudelaire), w Polsce – Adam Asnyk, Maria Konopnicka, Felicjan Faleński. Formę tę ceniono także w okresie modernizmu i Młodej Polski (Jan Kasprowicz, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Leopold Staff). Kasprowicz pisał sonety składające się z oktawy i sekstyny (cykl Na jeziorach włoskich). W Stanach Zjednoczonych sonet kultywowali Henry Wadsworth Longfellow i Emma Lazarus, która napisała zapewne najbardziej znany sonet amerykański Nowy kolos. W dwudziestym wieku sonety pisali między innymi , Rainer Maria Rilke, Federico García Lorca, Vitězslav Nezval, Pablo Neruda, i . Jednym z najnowszych cykli sonetowych w literaturze polskiej są 44 sonety brynowskie Tadeusza Kijonki. Najwięcej sonetów na świecie, według Księgi Rekordów Guinnessa, napisał polski poeta Jan Stanisław Skorupski. Ponad dwa tysiące sonetów napisał włoski poeta tworzący w dialekcie rzymskim Giuseppe Gioachino Belli. Piszący po czesku słowacki poeta Ján Kollár stworzył cykl Córa sławy, który w ostatniej redakcji składa się z 645 sonetów. Wreszcie portugalski liryk António Diniz da Cruz e Silva stworzył ponad trzy setki sonetów. Cztery księgi sonetów napisał czeski liryk Josef Svatopluk Machar. Natomiast amerykański poeta William Ellery Leonard już w XX wieku napisał cykl Two Lives, który obejmuje 250 sonetów. Sonety często tworzą . Specyficznym cyklem jest wieniec sonetów.
Abstract from DBpedia / Wikipedia · CC BY-SA
Gallery (19)
Available in 93 languages
- Español
- Français
- Deutsch
- 中文
- 日本語
- Русский
- Português
- Italiano
- العربية
- हिन्दी
- Afrikaans
- Armenian
- Assamese
- Asturian
- Azerbaijani
- Bahasa Indonesia
- Bangla
- Bashkir
Show 74 more
- Basque
- be_x_old
- Belarusian
- Bosnian
- Breton
- Bulgarian
- Catalan
- Chuvash
- Croatian
- Czech
- Danish
- Esperanto
- Estonian
- Extremaduran
- Filipino
- Finnish
- Galician
- Gan Chinese
- Georgian
- Greek
- Hausa
- Hebrew
- Hungarian
- Icelandic
- Ido
- Irish
- Jamaican Creole English
- Kannada
- Kara-Kalpak
- Kazakh
- Kurdish
- Kyrgyz
- Latin
- Latvian
- Limburgish
- Lithuanian
- Lower Sorbian
- Macedonian
- Malay
- Malayalam
- Marathi
- Mingrelian
- Nederlands
- Norwegian
- Norwegian Nynorsk
- nrm
- Occitan
- Ossetic
- Polski
- Romanian
- Serbian
- Serbian (Latin)
- Sicilian
- simple
- Sindhi
- Slovak
- Slovenian
- Sundanese
- Svenska
- Tamil
- Tiếng Việt
- Türkçe
- Ukrainian
- Upper Sorbian
- Urdu
- Uzbek
- Walloon
- Welsh
- Western Frisian
- Wu Chinese
- zh_yue
- فارسی
- ไทย
- 한국어
via Wikidata sitelinks · CC0