Apeniny Południowe

Apeniny Południowe (wł. Appennino Meridionale) – najbardziej na południe wysunięta część młodych gór fałdowych – Apeninów. Rozciągają się od okolic Neapolu do Kalabrii. Główne rzeki na południowym zachodzie to Liri, Garigliano z dopływami Sacco, Volturno, Sebeto, Sarno, a na północy Trigno, Biferno i . Szczyt na wschodzie jest odizolowany, tak jak wulkaniczne wzniesienia koło Neapolu. Rejon ten jest poprzecinany liniami kolejowymi, podobnie jak inne części Apeninów, między innymi z Sulmony do Benewentu i Avellino. Rzymskie drogi przebiegały tak samo jak dzisiejsze linie kolejowe: Via Appia z Capui do Benewentu, starsza droga biegła do Venosy i Tarentu i dalej Brindisi, a biegła do Foggii i Bari. Dolina Ofanto, która ciągnie się w stronę Adriatyku, jest końcem pierwszego łańcucha tzw. Apeninów Lukańskich (Basilicata), rozciągającego się z zachodu na wschód. Drugi łańcuch biegnie z północy na południe, aż do równin . Najwyższym szczytem jest Monte Pollino (2248 m), który jest zarazem najwyższym szczytem Apeninów Południowych. Główne rzeki to Sele z dopływami zachodnimi: Negro i Calore oraz wschodnimi: , Basento, Agri, Sinni. Na południu Półwyspu Apenińskiego, w Kalabrii Apeniny dzielą się na 2 grupy. Pierwsza grupa ciągnie się do przesmyku między zatokami S. Eufemia i Squillace; znana jest jako "Sila", najwyższy szczyt to (1928 m). Druga grupa ciągnie się bardziej na południe półwyspu, na wschód od Reggio di Calabria. Najwyższy szczyt to Aspromonte (1956 m).