sylaba

Also known as syllab, syllabe

A syllable is a basic unit of organization within a sequence of speech sounds, such as within a word, typically defined by linguists as a nucleus (most often a vowel) with optional sounds before or after that nucleus (margins, which are most often consonants). In phonology and studies of languages, syllables are often considered the "building blocks" of words. They can influence the rhythm of a language: its prosody or poetic metre. Properties such as stress, tone, and reduplication operate on syllables and their parts. Speech can usually be divided up into a whole number of syllables: for exa

AI overview

A syllable is a basic unit of speech made up of a vowel sound (the core) with optional consonant sounds before or after it, and these units combine to form words. Syllables matter because they influence how languages sound and rhythm, and properties like stress and tone operate at the syllable level.

AI-generated from the Wikipedia summary — may contain errors.

Wikidata facts

Subclass of: linguistic unit
Part of: word
Has part: vowel

Show 5 more facts

different from: phoneme
on focus list of Wikimedia project: Wikipedia:Vital articles/Level/4
Commons category: Syllable
notation: Σ
equivalent class: purl.org/linguistics/gold/Syllable

Sources (6)

via Wikidata · CC0

Article · Polski

Sylaba (stgr. συλλαβή syllabḗ), zgłoska – element struktury fonologicznej aktu komunikacyjnego, który pomimo pozornej oczywistości wciąż nie ma ustalonej jednoznacznej definicji. Prób zdefiniowania podejmowało się wielu badaczy. Zdaniem Leokadii Dukiewicz sylabę można rozumieć jako uwarunkowane fizjologicznie zjawisko segmentacji wiązek głosek, zachodzące podczas artykulacji, wynikające ze zmian stopnia rozwarcia kanału głosowego i natężenia drgań więzadeł głosowych, odbieranych jako zmiany intensywności i donośności głosu. Sawicka rozumie sylabę jako najmniejszą samodzielną jednostkę fonetyczną, której funkcją jest segmentacja wypowiedzi, mająca na celu ułatwienie artykulacji i percepcji (u nadawcy) oraz recepcji (u odbiorcy) wypowiedzi. Podział na sylaby miałby mieć w tym wypadku charakter skonwencjonalizowany (umowny) i opierać się na tym samym uzusie społecznym, jakim jest język naturalny. Podstawową różnicą definicji jest przyczyna powstania sylabizacji – czy jest to fizjologiczne uwarunkowanie, wynikające z konstrukcji aparatu artykulacyjnego (jak uważa L. Dukiewicz), czy wynikający z językowej konwencji pragmatyczny mechanizm podnoszący ekonomię języka (jak twierdzi I. Sawicka) Cechą wspólną dla tych definicji jest uznanie sylabizacji za zjawisko segmentacji, tj. podziału potoku mowy na pewne wyróżnialne artykulacyjnie (ale nie funkcjonalnie) segmenty. Mechanicznie można zatem uznać sylabę, za fragment aktu mowy ograniczony dwoma obserwowalnymi spadkami natężenia głosu z zaznaczeniem miejsca jego szczytowej intensywności. Sylaba musi zawierać co najmniej jeden ośrodek (nucleus), którym jest zazwyczaj samogłoska (w niektórych językach może to być też spółgłoska sylabiczna – sonant). Jeśli ośrodek poprzedzony jest spółgłoskami, nazywamy je nagłosem, jeśli z kolei następują po nim jakieś spółgłoski, tworzą one wygłos. Pisma posiadające odrębne znaki dla każdej sylaby to sylabariusze (zobacz kana).

Abstract from DBpedia / Wikipedia · CC BY-SA