język makian wschodni

Język makian wschodni (makian timur, makian dalam), także taba (tabayama) – język austronezyjski używany we wschodniej części wyspy Makian w prowincji Moluki Północne w Indonezji. Według danych Ethnologue posługuje się nim 20 tys. osób (1983). Skupiska jego użytkowników występują też na Halmaherze (południowo-zachodnie wybrzeże i region ), Kayoa, Moti, Bacan i w mieście Ternate. Jest to jeden z dwóch języków ludności Makian (drugim z nich jest niespokrewniony makian zachodni). Dzieli się na dwa główne dialekty – północny i południowy. Jest blisko spokrewniony z językiem gane. Pokrewny etnolekt kajoa jest klasyfikowany jako dialekt bądź jako odrębny język austronezyjski. W użyciu jest także lokalny malajski wraz z językiem indonezyjskim. Jest jednym z lepiej udokumentowanych języków Moluków. Pierwsze informacje na temat tego języka zostały opublikowane w 1914 roku. Obszerny opis jego gramatyki sporządził lingwista John Bowden. Istnieje także słownik z 2019 r. (Kamus Bahasa Taba-Indonesia Dialek Waigitang-Waikyon). Jest zapisywany alfabetem łacińskim, choć brak ujednoliconych zasad ortografii. Sami użytkownicy rzadko zapisują swój język, w komunikacji pisanej preferując posługiwanie się indonezyjskim. W sporadycznych kontaktach nieformalnych stosuje się pisownię opartą na ortografii indonezyjskiej.