Tadeusz Fijewski

Był synem malarza pokojowego Wacława F. i Marianny z Lubańskich, bratem aktorki i choreografa Barbary Fijewskiej oraz aktorów-lalkarzy: Marii Dobrzyńskiej-Fijewskiej i Wło­dzimierza Fijewskiego, mężem aktorki Heleny z Modrzyńskich Makowskiej . Debiutował jako dziesięcioletnie dziecko (13 X 1921), statystując w przedstawieniu Chorego z urojenia na scenie T. Polskiego w War­szawie. Brał udział w amat. imprezach dla dzieci, m.in. w kinie Capitol (1929) i na scenie T. Pol­skiego; grał także role młodych chłopców w T. Ateneum (1930-32), np. Willy’ego Morgana (Ulica), Hansa (Bunt w domu poprawczym) i Boya (Europa) . W 1927 debiutował w dziecinnej roli w filmie pol. Zew morza . Po nieudanym egzaminie eksternistycznym ZASP-u (1928), uzupełnił wy­kształcenie ogólne (sześć klas gimn.) i w 1935-36 studiował w PIST. Na sez. 1936/37 został zaanga­żowany do Objazdowego T. dla Dzieci „Płomyka” i „Płomyczka”, prowadzonego przez Związek Na­uczycielstwa Polskiego. W sez. 1937/38 występował w T. Miejskim w Sosnowcu i ujawnił się tam jako aktor „najbardziej komiczny” . Na kolejny sez. 1938/39 wrócił do Warszawy; grał w T. Malickiej i w Ateneum, m.in. Bernarda (Szczęśliwe dni) . Na sez. 1939/40 został zaangażowany do T. Polskiego. We wrześniu 1939 zgłosił się jako ochotnik do Wojska Pol., ale nie został zmobilizowany. W 1940 w czasie łapanki ulicznej zatrzymano go i wywie­ziono do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu, potem Dachau (łącznie był więziony przez rok i trzy miesiące). Po powrocie do Warszawy, pocz. pracował jako chłopiec na posyłki w barze „for­tuna”, potem jako kelner w barze „Królewska Go­spoda”. Brał udział w ruchu oporu, m.in. współ­pracował z Biurem Informacji i Propagandy Ko­mendy Głównej AK. W czasie powstania warsz. wchodził w skład czołówki teatr, zorganizowanej przez L. Schillera. Po upadku powstania przebywał w różnych obozach jenieckich na terenie Niemiec. Po wyzwoleniu zorganizował wspólnie z K. Krakow­skim zespół, który dawał koncerty w pol. obozach, potem występował w prowadzonym przez L. Schillera T. Ludowym im. Bogusławskiego w Lingen. Do kraju wrócił w grudniu 1945 i od lutego 1946 występował w T. Ziemi Pomorskiej w Toruniu. W tym czasie ożenił się. W t. toruńskim po raz ostatni zagrał dziecinną rolę; Jasia (Stara cegielnia) . Ko­lejną jego rolą był Pagatowicz (Grube ryby) . „Zu­pełnie nieoczekiwanie – pisała L. Kuchtówna – zobaczyli teraz widzowie Fijewskiego jako zasuszo­nego staruszka. Świetnie ucharakteryzowany, szczu­plutki, ubrany w kraciastą marynarkę, wzbudzał we­sołość nieporadnymi gestami, komicznym wyrazem twarzy, niezgrabnym tańcem. Rola Fijewskiego mia­ła pewien akcent lokalny. Niektórzy twierdzą, że aktor naśladował jednego z profesorów uniwersytetu toruńskiego” . W Toruniu zagrał jeszcze Adolfa Cusinsa (Major Barbara), Dudkę (Sen nocy letniej) i Bernarda Gassina (Szczęśliwe dni) . Na sez. 1946/47 przeniósł się do Łodzi, do zespołu pod kier. L. Schillera; w T. Powszechnym TUR zagrał Józka (Stary dworek) , a w T. Wojska Pol. Świstosa (Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale) . Od sez. 1947/48 wrócił do Warszawy. Przez dwa sez. wy­stępował w T. Nowym, m.in. jako Bobin (Słomkowy kapelusz), Don Guzman Gąska (Wesele Figara), Książę Gigi (Zemsta nietoperza) . W 1949-54 na­leżał do zespołu T. Narodowego. Zagrał tu m.in. Chlestakowa (Rewizor) , o którym pisał A. Grodzicki: „Był całkowicie wierny Gogolowi”; „Chudzina, z lekka głupawy, petersburski urzędniczek, który z przypadku staje się kłamcą” , oraz Krugera (Futro bobrowe) i Jurysia (Niemcy) . Od sez. 1954/55 do końca sez. 1967/68 występował w T. Współczes­nym, m.in. w roli Flicota (Huzarzy) , 1955-56 także na scenie T. Narodowego. W sez. 1959/60-1961/62 grał także w T. Syrena, m.in. w satyrycznym pro­gramie składanym Arka Nowego . W 1964 brał udział w tournee artyst. T. Współczesnego (Anglia, Jugosławia, Bułgaria). Od września 1968 do końca życia należał do zespołu T. Polskiego w Warszawie. W tym teatrze, 26 II 1972 w roli Argana (Chory z urojenia) , obchodz